F-35’İN MÂNÂSI
Cem GÜRDENİZ
1914’te İngiltere, parasını ödediğimiz Sultan Osman ve Reşadiye dretnotlarına el koydu. Ardından İngiliz donanmasından kaçan Alman Goeben (Yavuz) ve Breslau, 10 Ağustos’ta Çanakkale Boğazı’na geldi. Türk bayrağı çekildi, isimleri Yavuz ve Midilli oldu. Millet sevindi. Ancak gemilerin Alman mürettebatı ve komuta etkisi devam etti. Atatürk yıllar sonra bu gemi için Türk bayraklı Alman gemisi diyecekti.
29 Ekim 1914’te bu gemilerin de katıldığı Osmanlı filosu Rus limanlarını bombaladı. Osmanlı İmparatorluğu kendisini Birinci Dünya Savaşı’nın içinde buldu. Bedeli bir imparatorluğun tasfiyesi oldu.
Aradan 112 yıl geçti. Şimdi yeni bir F-35 güzellemesi sahneleniyor.
Türk sosyal medyasında, ABD makamlarının erişimine açık askerî ortamlarda çekildiği anlaşılan F-35 fotoğrafları dolaşıma sokuluyor. Verilmek istenen mesaj açıkça uçaklar hazır taviz vermeye devam edin.
Diğer yandan İsrail’in itirazları öne çıkarılıyor. Yarın teslimat gerçekleşirse bunun İsrail’e rağmen başarıldığı anlatılacak.
Peki gerçek ne? İsrail’in itirazları gerçektir. Ancak ABD’nin İsrail’in bölgesel askerî üstünlüğünü koruma politikası da gerçektir. Washington’ın Türkiye’ye hangi şartlarla, hangi yazılım ve lojistik bağımlılıklarla F-35 vereceği asıl tartışılması gereken konudur.
Uçağın gövdesine Türk bayrağı çizmek, onun bütün harekât kabiliyetleri üzerinde karar bağımsızlığı kurmak demek değildir.
1914’te de Goeben(Yavuz’un) hangi bayrağı çektiği değil stratejik kararların kimin etkisi altında alındığıydı. Bugün de mesele yalnızca F-35’in Türkiye’ye teslim edilmesi değildir.
F-35 için harcanacak kaynakların millî muharip uçağımız KAAN’ın geleceğine etkisi de sorgulanmalıdır.
Büyük güçlerin sunduğu silah sistemlerinde ödenecek bedel satın alma fiyatında değil, yarattıkları stratejik bağımlılıkta gizlidir.
Türkiye’nin ihtiyacı yeni bir Goeben heyecanı değil, kendi hava gücünün geleceğine kendisinin hükmetmesidir.
Mavi Vatan’ın göklerinde de esas olan millî egemenlik ve stratejik bağımsızlıktır.