BÜTÜNLÜKLÜ ÇIKIŞ YOLU: TEŞHİS VE NİZÂM
Adnan DEMİR
Toplumsal çözülmenin, kimlik erozyonunun ve ahlâkî yozlaşmanın hadde dayandığı bir dönemdeyiz. Bu tabloda çıkış aramak, önce hastalığın doğru teşhis edilmesini, ardından da köklü bir iradenin yeniden kuşanılmasını gerektirir. Geçmişten devraldığımız kurucu şuur, nostaljik bir hatıra değil; dışa bağımlılığa ve teslimiyete karşı ortak bir diriliş eksenidir. Çanakkale ve 1919 ruhu, tam da bu noktada bize tavizsiz bir varoluş şuurunu hatırlatır.
Bugün yaşadığımız siyasî, iktisadî ve içtimaî tıkanıklıklar, kendi tarihimizin miraslarından değildir. Tanzimat’tan beri önce Batıcılık, son yirmibeş yıldan beri de güya müslümanlık adına gerçekleştirilen köksüz icraatlar neticesi, toplum neye güveneceğini şaşırmış bir hâle düşürülmüştür. Merkezde bir derece yaşanan kriz, taklitçi çevre yapılarda çok daha şiddetli hissedilmektedir. Bu teşhis şuurlaştırılmadan yazılacak her reçete boştur. Siyaset kurumunun tıkandığı bir ortamda, köksüz ve ideolojik omurgadan yoksun sivil arayışlar ise çözüm üretmek yerine zihin bulandıran bir kakofoni ve umutsuzluk doğurur.
Çıkış yolunun ontolojik zemini ise nettir: Önce fıtrat ve onur sahibi bir insan olduğumuzu, ardından bu insanlık cevherini hakikatle taçlandıran bir Müslüman olduğumuzu hatırlamak. İnsan, dünyaya, keyfî haklar talep eden bir tüketici olarak değil, varlığı kendisine emanet edilmiş bir “yaşama görevi” ile gelir. Yaşama hakkı dediğimiz şey de, bu ilâhî ve ahlâkî görevi yerine getirebilmenin bize yüklediği görevden doğan haktır. Haksızlık, zulüm ve çürüme karşısında seyirci kalmak, bu görev bilinciyle bağdaşmaz. “Kötülüğü eliyle düzeltme” buyruğu, pasif bir temenniyi değil; bozulan nizâmı yeniden tesis edecek fiilî bir müdahale iradesini zorunlu kılar.
Müslümanlık iddiasının asıl ispatı, İslâm’ı ferdî bir vicdan kalıbına ya da siyasî bir slogana hapsetmekte değil; onu zamanın ve mekânın şartlarına göre eşya ve hadiselere tatbik edecek bütüncül bir vasıta sistem, yani usûl ve nizâm mimarisi olarak ortaya koymaktır. Kurulacak sistemin nihai gayesi dünyevî bir tahakküm değildir. Asıl hedef, insanı ve toplumu kendi varoluş kaynağına, Mutlak Hakikat’e, yani Allah’a yaklaştıracak adil, ahlâkî ve huzurlu bir yolculuk zemini inşa etmektir.
Bu noktada söylem ile fiiliyat arasındaki tutarlılık hayatî önem taşır. İslâmî kavramları siyasî bir örtü olarak kullanıp pratikte adaletten, emanetten ve hukuktan sapan yapılar, sistemle birlikte çürümenin parçasıdır. Hakiki nizâm, iddia ettiği değerlerin hukukunu ve bedelini istisnasız herkes için işleten sistemdir. Ortaya konulan bu bütüncül fikir mimarisini -Büyük Doğu – İbda eksenini- kuşanacak kadro, teoriyi yalnızca zihinde tutan değil, onu bizzat eşya ve hadiselere tatbik ederek meselelere çare üreten “fikrin işleticisi” olmak zorundadır.
Kronikleşmiş hastalığın tedavisi, bu reçeteyi kurumlar ve müesseseler üzerinden hayata geçirecek kurucu bir iktidar gücünün tesisiyle mümkündür. Teşhis konulmuştur. Şimdi nizâmı yeniden kurma iradesinin, sözden fiile geçme vaktidir.










