DİL BİRLİĞİMİZ – 8

Burhan Halit KOŞAN

FİRKETE

Kumandan Salih MİRZABEYOĞLU tarafından kaleme alınan eserleri talan eden, zihniyet matriksini değiştiren yazarları ve ekalliyetlerini biliyor musun? Kelimelerin ve kavramların her bir dilde karşılığı var mıdır? Görmek ve işitmek melekelerinin edebiyatta ki izdüşümleri nelerdir? Dil, kimlik ve hafızayla ne kadar yakından bağlantılıdır? Kullandığımız kelimeler ve kavramlar, ahlâk ile, estetik ile, adalet ile, duygular ile, melekeler ile, ilham ile, semboller ve ilham ile olan bağımızın kuvvetli veya cılız olduğunu ele verir mi? Aziz Türk milletinin genetik kodlarına, imparatorluk zihniyetinin lisanı mı yoksa cumhuriyet zihniyetinin dili mi uygundur? Dil, ötelere geçmemizin vasıtası olabilir mi?

GÖÇMEN

YESEVÎ Atamın himmeti ile karanlığın perdeleri yırtılıyor. YESEVÎ Atamın himmetiyle yas tutan şafak tutuştu, deniz dalgalandı, kehribar közlendi, bakır uyandırdı, ilham horozu öttü ve yağmur kulağıma fısıldadı: “Acı dolu ağıtların konuşmacı olsun”.

Göçmen kelimesi muhacir, göç eden mânâlarına geldiği gibi, “acı çeken bir kalp” mânâsına da gelmektedir. Evet, cumhuriyet denen mezbeleliğin bir yurttaşı olduğum için, cumhuriyet denen mendebur rejimin esareti altında nefes aldığım için, yaralı bir yüreğim ve acı çeken bir kalbim var. Cumhuriyet, emperyalizme beyaz bayrak çekmenin dili ve paradigmalarının öznesi Filosemitizm (Yahudi sever) anlayışına dayandığı için, inleyen bir sinem, kanayan bir yüreğim ve acı çeken bir kalbim var…

Cumhuriyet denen hortlak, genetiğimize, ekmeğimize, giyimimize, kültürümüze, mazimize ve istikbâlimize karşı haçlı saldırılarında bulunduğu için, aziz Türk milletine karşı soykırım uyguladığı için, kanayan bir yüreğim ve acı çeken bir kalbim var. Canice cürümler işleyen Cumhuriyet, ferasetin değil, ahmaklığın kapılarını açtığı için ve cennetin değil, cehennemin kapılarına sürüklediği için, aziz Türk milletinin iradesine yapılan bir suikast olduğu için, acı çeken bir kalbim var…

Ayaktakımının, adinin, bayağının, pespaye siluetin, şıllığın, kaltağın, yosmanın, pörtleğin, kubur farelerinin yücelttiği cumhuriyet denen ucube yönetim formatı, Allah’ın âyetlerinden bir âyet ve cennet lisanı olan Türkçemi yozlaştırdığı için, mukaddes örfümüzü tahrif ettiği için, kanayan bir yüreğim ve acı çeken bir kalbim var… Ben, mezarlığı içimde taşıyorum!

GÖRMEK VE DUYMAK

Görmek melekesinin edebiyat alanındaki izdüşümü şiir, işitmek, yani duymak melekesinin edebiyattaki izdüşümünün de düz yazı olduğunu söylemeliyim. Edebiyatın bu iki branşının, insan anatomisindeki yerini işaretlediğimize göre, yarın değil, hemen şimdi prensibimizle şiir ve düzyazı dalları arasındaki nüans farklarına değinelim.

Şiiri okuruz, roman, hikâye, masal ve makale tarzındaki düz yazıları ise önce dinler, sonra görürüz. Şiiri, hür irademizin yansıması olan gönüllü tercihimizle okurken, düzyazılarda ise mahalle baskısı, okul ve aile baskısıyla birlikte ana akım medyanın dayatması ile okumaya mecbur bırakılırız… Ütopya, ân itibarıyla olmayan demektir!

Şiir, hakiki şiir, insan aklının derinlik ve genişlik kazanmasını sağladığı gibi, araştırmacı bir hassasiyet kazandırır. Saf şiir, hakiki şiir, sonuç odaklı değil, süreç odaklı olması hasebiyle zekâmızı keskinleştirir ve yürek burkan lirik özelliğiyle tevazu, feragât, fedakârlık, cömertlik gibi ulvi duygularımızın gürbüzleşmesini sağlar. Lirik şiirlerin özünde kasvet, hüzün, keder, feraset, hikmet, kin, öfke, ümit, umut, tövbe gibi birbirine zıt erdemleri bünyesinde barındırır ve acıyla beslenir. Şiir, hakiki şiir, aklımızın, zekâmızın, kalbimizin, marifetimizin, öğrenme yeteneğimizin, bedenimiz ve idrakimiz arasındaki ilişkiyi öğrenebilmemizin olmazsa olmaz bir parçasıdır. Saf bir şiir, yani hakiki bir şiir, bir düşünceyi, aziz bir fikri taşıdığı gibi, aynı zamanda dizelerinde taşıdığı aziz fikri, şiirin yapısı içinde dönüştürerek, bir mıknatıs haline gelmesini sağlar. Saf şiirler, dinamik dil üslûbuyla kaleme alındıkları için, dil ve renk ayırımı yapmaksızın vicdanlarda yankı bulduklarını ve toprağa kök saldıklarını söyleyebilirim.

Düz yazı, okuyucunun aklına kelepçe, zekâsı ile kalbine pranga vurur ve dikte ettiklerinin kabûl edilmesini dayatır. Düzyazı hem yazanın hem okuyanın kibirlenmesine sebep olduğu gibi, okuyucuda süfli kıskançlık parazitinin oluşmasına sebep olur. Düz yazı dışında kalem oynatmayan yazarların hemen hemen geneli yazdıkları konuları kendileri seçmez, konular kendilerini seçer ve tetikçi olarak kullanırlar.

Düz yazı, yazarının ve okuyucusunun nefsini kabartır ve kibrini artırır. Düz yazılardaki teşbih, tespit, şoşartma (abartma), belâgat, totoloji ve paradoks unsurlarını kullanmak bile bir bakıma en seçici okuyucuyu örselemek, ezmek ve haddini bildirmek için “Ne kadar şey sunabileceğimi gör” meydan okuması ve kibrin alâmetifarikasıdır.

Düz yazı, genel itibarıyla okuyucuyu manipüle etme temeline dayandığı için, hakikatleri ve gerçekleri dillendirmenin ötesinde bir dil kullanır ve insanları yönlendirme maksadını güder.

Düz yazı, yaygın olarak “gevşek dil” kullanarak müesses nizâm muhaliflerini eleştirmek ve rejimin, işkence, yargısız infaz, imha ve soykırım gibi illegâl işlerine bin bir gerekçe bulur ve cumhuriyet cehennemini, cennet olarak tasvir eder.

Rejimin tefecisi ve tetikçisi olan düz yazı, savaşa tepki vermediği gibi, savaşın insanlarda uyandırdığı imgeleri işleyerek, insanların zihinlerinde korku hayaletleri oluşmasını tetikler. Düz yazı, eşya ve hadiseleri manipülatif yöntemlerle tahrifata uğratma genetiğinden dolayı savaş gerçeğine yabancı olduğu gibi, bilgi noktasında da manipülatiftir. Hani demem o ki, düz yazılar kaleme alan yerel veya küresel ölçekteki yazarların eserlerine göz attığımızda bilmedikleri hâlde biliyor, düşünmedikleri hâlde düşünüyor, söylemedikleri hâlde söylemiş gözükme sevdasına kapıldıklarını söyleyebilirim.

Takdir edersiniz ki, aşk, alicenaplık, sadelik, kibarlık, zarafet, tevazuu, tasarruf ve naif bir üslup, edebiyatın iffet kanunlarındandır. Düz yazı ise doğası gereği gevezelik ile sarmaş dolaş olduğu için, lüzûmsuz kelime kullanımı ile amacın tahakkukuna engel olur. Bununla birlikte kurumlu, kaprisli, kibirli, samimiyetsiz, içten hesap yapma süfli duygularının etkisiyle burnu havada olan yazarlar, edebiyatın iffet kanunları olan prensiplere fazlasıyla uzaktırlar. Naif olmayı, sefalet, çaresizlik, acizlik olarak görürler ve bilmiyormuş zannedileceğinden dolayı korkarlar ve ukalâ tavırları, sinsi gülüşleri ile ne olduklarını sergilerler.

Düz yazı veya düz yazılardan müteşekkil bir eserin çerçevesi saf şiiri gerektiriyor veya şiir yazılması mecburiyeti anlaşıldığında özgünlüğüne kavuşabilir. Düz yazının kibrini kırmak, kabalığını gidermek ve solgunluğunu sağlığa kavuşturabilmemizin tek şifasının “Şiir İksiri” olduğunu ifşa etmeye mecburum.

Şiir, kendi iç dünyamıza hitap eder. Şiir, iç dünyamızdaki ve dış dünyamızdaki savaşımızı nasıl kazanabileceğimizin stratejisini ve taktiklerini öğretir. Edebiyatın kurmay subayı olan şiir, insanın “mutlak bilgi” den sonra kendisi ile, hakikat ile, gerçekler ile, gerçeğin gerçeği ile, eşya ve hadiseler ile, rüyaları ile, ütopyası ile, mazi ve istikbal ile bağ kurabileceği bir gerçeklik olduğuna inanıyorum. Ve gerçeklik bağlamında bir kopya vereyim: Âlim olduğu iddia edilen veya âlim olduğunu iddia eden biri şiir yazmamışsa, şiire muhabbeti yoksa, bir şiir okumamışsa ya gafildir ya deccalin askeridir… Şiir, şeytan taşlamak ile eşdeğerdir!

Evet, şiir de müzik gibi her bir sapmayı ânında ele verir ve her bir safsatayı sobelememize imkân sağlar. Şiir dizelerinde kullanılan teşbih, şoşartma (mübalağa, abartma) ve benzeri süsleme sanatları normalde edepli, naif, kibar, zarif ve yüksek bir incelikle konuşmayanlara karşı asla ve kata ne açık, ne örtük, ne zımni bir şekilde küçümseyici ve küçük düşürücü hiç değildir. Bilâkis hürmetkâr ve sohbet halkasına katılmaları için kimine davetiye kimine arz makamında olduğunu ifade etmeye mecburum…

Hülâsayı kelâm, görmek, yani insan anatomisindeki göz organına denk gelen şiir ve insan anatomisindeki kulak organına denk gelen düz yazı arasındaki fark, bu iki organ arasındaki fark gibidir. Şiir demişken, Mukaddes İhtiyar’ın, “Ben yıllardır şiir yazamıyorum. Bu durum, bu dilden anlayan kimseye birçok şey söylemeli” ifadesinin bile gözümüzün, yani saf şiirin azametini idrak etmeye kâfi olduğuna inanıyorum… Nefesi şiir olanlar, selâm sizlere!

Evet, nefesi şiir olanların son halkası, son Göktürk atlısı, Selçuklu bilgelerinin son temsilcisi olan “Mukaddes İhtiyar”, yani Salih MİRZABEYOĞLU göç etse de eserlerinin sesi her bir nehirden her bir denize taşınıyor. Samimiyet ve sadakatle bağlı olanlar eserlerindeki mânâ ve istikâmetten şaşmamaya dikkat ederken, Cumhuriyet hortlağı ile Yahudilerin de her bir eserini tahrif etmek için gece gündüz çalıştıklarını söyleyebilirim.

Müellifinin “Mukaddes İhtiyar” olduğu “Yaşamayı Deneme” adlı eser, menşei ata vatanımız Türkistan’a dayanan tasavvuf odaklıdır. Aşk, muhabbet, hakikat yolunun kararlı dervişini temsil eden karınca metaforu üzerinden istikâmet üzeri yürümeyi, düşünmeyi, cihat etmeyi ve İslâm’ı çağın idrakine sunacak kalp (anlayış), kafa (zihniyet) ve ruh yapısını inşa etme sürecini anlattığı malûmunuzdur… Türkçe, korumamız gereken bir mirastır!

Takdir edersiniz ki, dil, yani lisan, insanlara mekân ve zamanda algılayamadıkları nesne, olgu ve hadiseleri çağrıştırma araçları vererek, durumun ötesine geçmelerine imkân tanır.

Allah’ın âyetlerinden birer ayet olan insan dillerini, iblisin dillerinden ayırabileceğimiz ilke ve prensiplerden birisi de kelimelerin verdiği “ayrışmış sinyal ilkesi” öznesidir.

YAHUDİLER YA HIRSIZ, YA TEFECİ, YA KATİLDİR.

Kabil’in genetik özelliklerini taşıyan Yahudilerin her birinin ya hırsız, ya tefeci, ya katil olduğuna imân ediyorum. Yarın değil, hemen şimdi prensibimizle görüntü sunalım. Steven Pinker’in, Kumandan’ın “Tilki Günlüğü” eserinden çaldıkları ile “Dil İçgüdüsü” eserini yazdığını ifade edebilirim. Bernard Werber isimli yazarın da Kumandan’ın “Yaşamayı Deneme” adındaki eserini olduğu gibi intihal ederek “Karıncaların Günlüğü” adıyla neşrettiğini söyleyebilirim.

Her birinin ya hırsız, ya tefeci, ya katil olduğu Yahudiler, farklı kimlikler, farklı meslekler ve farklı dillerin altında gizlenseler de zehirli sözcükleri, dikenli dilleri ve pejmürde üslûpları kendilerini ele verir.

Müellifinin “Mukaddes İhtiyar” olduğu “Tilki Günlüğü” ile “Yaşamayı Deneme” adlı eserlerin matriksini, çıkış ve varış noktalarını, sürecini, dayanaklarını değiştiren ve şiir dili ile kaleme alınan bu eserleri, düz yazıya çevirerek hamutuyla götüren Pinker ile Werber soy isimli bu arsızların, bu soysuzların, bu kanı bozukların Yahudi olduklarını unutmayalım.

DİL VE KİMLİK

Dil ve kimlik, ruh ile ten gibi, maşûk ile âşık gibidir. Hani demem o ki, dil, yani lisan, kimliği oluşturan ana unsurdur. Dilini kaybeden bir milletin kimliğini kaybedeceğini ve sonunda da öz varlığını kaybedeceğini unutmayalım. Cumhuriyetle birlikte dilimiz fukaralaştı, sefil, ezik ve sinik bir şekle büründü. Hani demem o ki, Cumhuriyetin paradigmalarına aykırı olsa da aziz Türk milletinin genetik kodlarına mutabık dil anlayışının, imparatorluk zihniyetinin dil anlayışının uygun olduğunu söylemeye mecburum.

Dil ve kimlik, kesinlikle ve kesinlikle birbirlerinden ayrılamayacakları gibi, kimliğimizi ayakta tutan sütunlardan birinin da “hafıza” olduğunu unutmayalım. Her şeyin göç ettiği bu fani dünyada sadece insanların değil, kültürün, dilin, ritimlerin ve doğanın da sürekli bir hareket ve değişim içinde olduğunun farkındayız. Bununla birlikte kıyametin kopacağı vakte kadar asla ve kata değiştirilemeyecek, öldürülemeyecek, soldurulamayacak, pörsütülemeyecek ve zedelendirilemeyecek bazı paradigmaların da bulunduğunun farkındayız.

“Hafıza” öznesi olarak inandığım ve işaretlediğim bu paradigmaların, “Mutlak Bilgi”, yani Kur’ân-ı Kerîm’in âyetleri ile Türk Töresi olduğunu söyleyebilirim. Bilenler için müşahhas olan, bilmeyenler için müphem olan bu durumu ete kemiğe bürüyelim. Evet, imânlılar silsilesinin tarihî figürlerini, azametli tarihimizin feragât ehli kahramanlarını, tasavvuf okyanusunun her bir divânesi ile aziz ve azize insanları söyleyebilirim.

Çıplak çırılçıplak bir şekilde ifade edecek olursam, hafızamızın biricik yazılı kaynağı Kur’ân-ı Kerîm’in âyetleri ile Türk Töresi esastır. Allah Resûlü başta olmak üzere sahabeler, İmam Âzam Ebu Hanife Hazretleri, İmam Maturidi Hazretleri, Atamız Oğuz Kağan, YESEVÎ Ata, Sarı Saltuk, Yunus Emre, Balaban, Baybars, Emirim Timur Han ile Salih MİRZABEYOĞLU Bey’i ise usûl açısından silsile yoluyla takip etmeye mecburuz.

Evet, kimliğimizi inşa eden ve varoluşumuzun devamını sağlayan dilimize özen göstermeli ve hafızamızın mihver şahsiyetleri noktasında hassasiyet göstermeliyiz. Şeffaf veya örülü duvarları aşabilmemiz, ötelere uzanabilmemiz için, dilimize sahip çıkmalıyız.

Deniz, neşeli ve çok sıcak tebessümüyle kabarıyor ve sahilin solgun kahkahaları sırıtıyor. Bırak, Cumhuriyet sahili pis pis sırıtsın. Bırak, Cumhuriyet sahilinin şımarıkları kudursun, azgınlaşsınlar. Bırak, sınırları dikenli tellerle çevirsin, duvar örsün ve hayatımızı ablukaya aldıklarını zannetsinler. Biz, şiirin nefesi, adaletin ve hürriyetin şiarı ile adım adım yürüsek de Büyük Doğu İmparatorluğunun her nehirden her bir denize ulaştığını ve “Mavi Bayrak” altında birleştiğini göreceğiz…

Bir yanıt yazın

Bu site istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanır. Yorum verilerinizin nasıl işlendiğini öğrenin.