HOMEROS’TA İBRÂNÎ İZLERİ -2-

Levent AKINCI

Homeros’ta İbrânî veya semâvî din izleri derken, İlyada ve Odise destanını kastediyorum. İster Homeros gerçek bir kişi olsun isterse hayalî bir karakter olsun, önemi yok. Ve tekrar ediyorum; öyle görünüyor ki bir İbrânî tesiri var. Belli ki Homeros, veya bu destanların müellifleri her kimse onlar, o günkü İslâm ümmetini yani İbrânileri ve onların inançlarını ve yaşadıkları hadiseleri biliyordu, ama gerçeğini ama çarpıtılmış hâlini. Bir şekilde bu malûmat değiştirilerek destanlarda serpiştirilmiş. Zira korkunç benzerlikler var. Öyle ki, tesadüf ile izâhı mümkün değil. Bazılarını ilk makalede anlatmıştım. Şimdi o benzerliklere devam edelim.

Homeros’un İlyada’sında uyku tanrısı Hipnos, ölüm tanrısı da Tanatos’dur ve bunlar ikiz kardeştirler. Hesiodos’un Teogonya’sında da aynı şey sözkonusudur. Bu da bize bilâteşbîh Kur’ân’da Zümer sûresindeki uykuyu ölüme benzeten âyeti ve “Uyku ölümün kardeşidir” hadisini hatırlattı. Görüldüğü üzere eski Yunan’da yine bir mecaz ve teşbih hakikat hâlini almış.

Uyku-ölüm benzetmesi birçok kültürde var. Ve evvelce de belirtmiştik, diğer dinlerde ve mitolojideki İslâm’la olan bu tür benzerlikler eski peygamberlerin öğretilerinin o kavimlerdeki muharref kalıntılarıdır, kırıntılarıdır. Allah en doğrusunu bilir…

Kur’ân, hadisler ve muharref Yahudi ve Hristiyan kaynakları olan Tanah ve İnciller ile Odise, İlyada ve diğer mitolojik metinler mukayeseli incelenirse bu gibi daha birçok benzerlikler olduğu görülecektir.

Ve dediğimiz gibi, bizim Kur’an ve Hadislerden öğrendiğimiz birçok şey İbrânî kaynaklarında ve rivayetlerinde de var. Bu gün dahi çoğu varlığını koruyor. Bir kısmı ise artık yok veya çok tahrif edilmiş. Meselâ Yahudilerin cumartesi yasağını çiğneyince maymuna ve domuza dönüştürülmesi mevcut Yahudi kaynaklarında yoktur diye biliyorum. Ama bu maymuna dönüşme bahsi yine de bir şekilde varlığını korumuş; Bâbil kulesini yapanlardan bir grubun maymuna dönüşmesi veya günahkârların yüzlerinin maymuna benzemesi gibi bahisler mevcut muharref Yahudi kaynaklarında geçmektedir.

Aslında İbrânî, yani o devirdeki İslâm kaynakları ile Homeros’u masaya yatırıp neyi nereden çaldığını ortaya koyduğumuz gibi, sonraki devirlerde dini tahrif eden Yahudilerin belki de işlerine gelmediği için kaynaklarında yer vermediği bazı ayrıntıları da Homeros’tan bulmak mümkün olabilir. Meselâ ahitlerine uymayıp yasaklı sığırları yiyen iradesi zayıf, itaatsiz, ahde vefasız ve yemine hain adamların domuza dönmesi örneği gibi. Gerçi Odise’de bu sıralama değişmiş olsa da önemi yok. Malûm, önce domuza dönüyor, sonra düzeliyor, sonraki süreçte yasaklı sığırları yiyorlar ve bunun cezası olarak sonra hepsi ölüyor. Neyse. Konudan kopmayalım.

Babil demişken; Homeros’un yaşadığı devirde, İsrailoğullarının henüz daha ünlü Babil (MÖ 587) ve Roma (MS 70) işgâl ve sürgünlerini ve bu iki büyük tahrif ve asimilasyon sürecini bile yaşamadığı bir asırda durumun çok daha farklı olduğu açıktır. Dediğimiz gibi, Homer belki din ve kıssaların henüz hiç tahrif olmamış hâlini bile biliyordu. Veya da kendisine muharref versiyonları ulaşmış idi. Her iki durumda da sonuçta bu malûmatın tesiri destanlarında açıkça görülmektedir.

Ve her şeye rağmen Tanah muharref ve hurafe dolu da olsa, birçok malûmat bu gün dahi varlığını korumaktadır. Meselâ İbrânî ordusunun ırmakla imtihanı, eldeki Yahudi kaynaklarında tahrif edilerek de olsa mevcudiyetini korumuştur. Şöyle ki, dönem ve kişiler değişmiş, Tâlut ve ordusu değil de Gideon ve ordusu olarak anlatılır. Keza daha bildiğimiz bir çok kıssa Yahudi kaynaklarında duruyor.

Keza muharref İncillerde de Kur’ân ayetlerinde ve hadislerdekine mânâen benzer sözler bulmak mümkün. Meselâ “Sadaka verirken sol eliniz sağ elinizin verdiği sadakayı bilmesin” sözü geçer. Ki bu sözün bir benzeri de İslâm kaynaklarında, hadiste karşımıza çıkıyor. Muharref İncil’deki bu söz, İsa Âleyhisselâm’ın da böyle bir hadisi olabileceğini gösteriyor. Allahuâlem. Ayrıca Matta’daki bu sözde bir diğer ayrıntıyı da görüyoruz, bizdeki gibi sadakanın sağ el ile verildiğini.

Muharref İncil’de Matta, Markos ve Luka’nın her üçünde de şöyle bir kısım vardır: “İsa şöyle dedi: ‘Dinleyin. Bir çiftçi tohum ekmeye çıktı. Tohumları ekerken bazıları yol kenarına düştü ve kuşlar gelip onları yedi. Bazıları fazla toprak bulunmayan kayalık yerlere düştü. Toprak derin olmadığından tohumlar hemen filizlendi, ama güneş doğunca kavruldular, kökleri olmadığı için kuruyup gittiler. Bazıları da dikenler arasına düştü, dikenler büyüyüp onları boğdu ve bu tohumlar ürün vermedi. Fakat bazıları iyi toprağa düştü, büyüyüp geliştiler ve ürün vermeye başladılar. Otuz, Altmış ve yüz kat ürün verdiler.’ Sonra, ‘Kulağı olan dinlesin’ dedi.”

Bir Buharî ve Müslim hadisinde Resulullah Âleyhisselâm şöyle buyurmuştur: “Allah’ın benimle göndermiş olduğu hidâyet ve ilim, yeryüzüne yağan bol yağmura benzer. Yağmurun yağdığı yerin bir bölümü verimli bir topraktır: Yağmur suyunu emer, bol çayır ve ot bitirir. Bir kısmı da suyu emmeyip üstünde tutan çorak bir yerdir. Allah burada biriken sudan insanları faydalandırır. Hem kendileri içer, hem de hayvanlarını sular ve ziraatlarını o su sayesinde yaparlar. Yağmurun yağdığı bir yer daha vardır ki, düz ve hiçbir bitki bitmeyen kaypak arazidir. Ne su tutar, ne de ot bitirir. İşte bu, Allah’ın dininde fâkih olan ve Allah’ın benimle gönderdiği hidâyet ve ilim kendisine fayda veren, onu hem öğrenen hem öğreten kimse ile, buna başını kaldırıp kulak vermeyen, Allah’ın benimle gönderdiği hidâyeti kabul etmeyen kimsenin benzeridir”.

Ne kadar da benzer mânâlar var. Muharref İncillerde geçen tohum ve toprak örneği belki de hakikaten bir İsa Âleyhisselâm hadisidir. Allah en doğrusunu bilir…

Ayrıca, Kur’ân’ın Fetih sûresinde âhir zaman Peygamberi Âleyhisselâtuvesselâm’ın Ashabı Radiyallahuanhum hakkındaki şu cümlelere dikkat edelim: “Onların secde eseri olan alâmetleri yüzlerindedir. İşte bu, onların Tevrat’taki vasıflarıdır. İncil’deki vasıfları ise şöyledir: Onlar filizini çıkarmış, onu kuvvetlendirmiş, kalınlaşmış, gövdesi üzerine dikilmiş, ziraatçıların hoşuna giden bir ekin gibidirler”…

Bu âyette Son Peygamber’in sahabelerinin Tevrat’ta nurlu “sîmâları” ile tavsif edildiği zikrediliyor iken İncil’de ise “ekin”e benzetildiği zikrediliyor. Belki de bu günkü muharref İncillerde defaatle gördüğümüz tohum, ekin, toprak, bağ, bağcı örnekleri; Kur’ân’da haber verilen o ekin misalinin tahrife uğrayarak çoğaltılmış halleridir. Allahuâlem…

Velhasıl yukarıdaki ekin ve toprak konulu muhtemel İsa Âleyhisselâm hadisi ile yağmur ve toprak konulu Efendimiz Âleyhisselâm hadisi arasındaki benzerlik açıktır. Allah en doğrusunu bilir…

Birçok müşterek veya benzer konumuz vardır. Tabiî Yahudi ve Hristiyanlar hakikatleri genelde ya beşe beş katarak ya eksilterek ve başka şekillerde tahrif etmişlerdir. Meselâ bakıyorsun Nuh Aleyhisselâm veya meselâ Lut Âleyhisselâm hakkında neler var diye; bu anlatılan bizim bildiğimiz Lut Peygamber değil diyorsun. Bambaşka bir insan tarif edilmiş, sapkın iftiralar yapılmış, masaldır dizdirmişler. Keza diğer peygamberler hakkında da nice iftiralar görüyoruz. Ve herşeyden önce, Rahmân Subhanehu ve Teâlâ hakkında -haşa- acziyet içeren zırva zırva sözler görüyoruz. Kuluyla güreşmek gibi.

Kur’ân’da ise meselâ Ashab-ı Kehf kıssası zikredilirken Kehf sûresinde şöyle buyruluyor: “Biz sana onların haberlerini hak ile (بِالْحَقِّۜ) anlatıyoruz: Şüphesiz onlar Rablerine imân etmiş yiğit gençlerdi. Biz de onların hidayetlerini artırmıştık.“

Hak ile. Yani bilginin aslını, gerçeğini, doğrusunu, tahrif, şüphe ve zan olmayanını ancak Kur’ân’dan öğreniyoruz. Kur’ân kıssalarının Yahudi kaynaklarındaki haline baktığımızda her şeyi nasıl da katıp karıştırdıklarını daha iyi anlıyoruz.

Kur’ân’da oruç için “Sizden öncekilere emredildiği gibi size de farz kılındı” buyruğunu ve fıkıhtaki şer’umenkablena meselesini hepimiz biliriz. Evvelki peygamberler aldıkları vahyi tebliğ ederken ve namazı, orucu ve diğer emir ve yasakları beyan ederken, tebliğ ve talim ettikleri sadece itikad ve ahkâm değildi, illâ ki haber ve kıssalar da vardı, çeşitli öğütler de vardı. Nitekim günümüzde ehli kitabın muharref kaynakları hak dinle sadece fıkıh ve ibadetlerde değil kıssa ve nasihatlerde ve temsillerde, teşbîhlerde de yer yer benzeşiyor. Belki bir örneği de yukarıda andığımız sadaka veya toprak-ekin bahsidir. Keza, bahsetmiştik, bir hadiste “Her peygamberin kavmini Deccal’in fitnesinden ayartmasından sakındırdığı” belirtilmiştir. Keza bir Buharî hadisi şöyledir: “İnsanlık, ilk günden beri bütün peygamberlerin üzerinde ittifak ettikleri bir söz bilir: Şayet utanmıyorsan, dilediğini yap!” Ayrıca, Kur’ân’da Nahl sûresindeki şu âyeti de hatırlatalım: “Andolsun ki biz, ‘Allah’a kulluk edin ve Tâğut’tan sakının’ diye emretmeleri için her ümmete peygamber gönderdik. Allah, onlardan bir kısmını doğru yola iletti. Onlardan bir kısmı da sapıklığı hak ettiler. Yeryüzünde gezin de görün, inkâr edenlerin sonu nasıl olmuştur!” Yani her peygamber kavmini tağuttan sakındırdı.

Resulullah Âleyhisselâm, Yahudi ve Hristiyanlar bize kitaplarından okudukları zaman “ne tasdik ne de inkar etmemizi” emretmiştir. Belki bir âyet söylerler muharref kısımdır der inkâr ederiz ve uydurma veya muharref kısımlar okurlar onları da âyet sanıp tasdik ederiz gerekçesiyle… “Biz Allah’a, Resûlü’ne, bize indirilene ve size indirilene imân ettik” deyip geçmemiz emredilmiştir. Tabiî ilgili hadiste kastedilen, her hangi bir sapkınlık içermeyen sözlerdir. O hadisin şerhini ulemamızdan okuyalım. Hâlık Teâlâ kulu ile haşa güreşti veya Lut Âleyhisselâm kızları ile zina etti gibi sarih galiz küfür olan, alçakça ve apaçık yalan müfteri sözler değil bu hadiste kastedilen.

Bir de şöyle bir ilginç hadis vardır Buharî’de: “Benden bir âyet bile olsa insanlara ulaştırınız. İsrailoğulları(nın ibretli kıssaları)ndan da haber verebilirsiniz. Bunda bir sakınca yoktur. Kim bile bile bana yalan isnat ederse, Cehennem’deki yerine hazırlansın.” Bu hadiste İsrailiyatın çeşitli menakıblarından istifade edebileceğimizi görüyoruz. Fakat tevhîd itikadına ve İslâm şeriatına açıkça aykırı olmayan türden rivayetler olması şarttır. Bunu ilgili diğer nakillerden anlıyoruz. Bu tür hikmetli rivayetlerin İslâm’da hüccet değeri yoktur, daha çok ibret değeri vardır. Ulemamızın da beyan ettiği üzere, inzar veya tebşir konulu çeşitli beniisrail menkıbeleri bu hadisin kapsamındadır. Yani çeşitli facir ve salih ameller hakkında korkutma, sakındırma veya müjdeleme, teşvik etme konulu menakibler. Keza Doğu veya Batı’nın dahi çeşitli ibretlik ve hikmetli hikaye, atasözü, deyim veya fabl gibi kültürel birikimlerinden istifade etmemiz caizdir diye biliyorum. Yeter ki tevhîd ve Şeriat’a muhalif bir içerik veya mesajı olmasın.

Evet hakiki Tevrat’a da İncil’e de imân ediyoruz. Fakat bu günde mevcut Tanah ve İnciller muharreftir, Yahudi ve Hristiyanlar da kâfirdir. Bununla birlikte, farzımuhal birisi de bulsa, çıkartsa da muharref olmayanını ortaya koysaydı bile yine onunla âmil olmayız, çünkü nesh edilmişlerdir. Bunu da hatırlatmış olalım.

Yahudiler ve Hristiyanlar dini nasıl tahrif etti, bu çok uzun bir konu. Çeşitli âlim ve akademisyenler tarafından uzak ve yakın tarihte birçok şey kaleme alınmıştır. Bizim de “Pavlus ve Tahrif” adlı kısa bir çalışmamız vardır.

Peki bu antik dinler ve mitoloji nasıl zuhur etti? Gerek Sümer, Asur, Hint, Çin vb medeniyetlerdeki gerek Yunan ve Roma’daki birbiri ile çelişen ve çekişen, ve beşerî sıfatlar da taşıyıp türlü zaaf ve marazları olan bir sürü tanrı ve tanrıça nasıl ortaya çıkmış olabilir?

Şirk ve çok tanrıcılık birçok şekilde zuhur etmiş olabilir. Yeryüzünde ilk şirkin Nuh Aleyhisselâm’dan evvelki bazı veli kulların aşırı tazim edilmesi ve meşrû olmayan bir tevessül/vesile kılma anlayışı ile başladığı ve bu zatların nihayet putlara dönüştürüldükleri hadislerde haber verilmiştir. Buna değineceğiz birazdan. Ve çok tanrıcılar, âlemde her işin farklı ve birbirinden bağımsız güçler eliyle yapıldığı vehmine kapılmış ve ilâhî sıfatları uydurma tanrılara yakıştırmış ve rızık tanrısı, savaş tanrısı, yaşam tanrısı, ölüm tanrısı gibi ilâhlar böylece türetilmiş olabilir. Hatta zaman zaman Rezzak, Kahhar, Muhyi, Mumit gibi esmâyı da değiştirerek onlara atfetmiş olabilirler. Aziz ismini Uzza yaparak bir puta veren Mekke müşriklerinde görüldüğü gibi.

Keza çeşitli melekleri, her birini bir tanrı veya tanrıça olarak düşünmüş de olabilirler. Sözgelimi Azrail diye bilinen ölüm meleğine ölüm tanrısı; Mikail’e hava, su, toprak veya şimşek tanrısı, yahut bereket tanrısı vb demiş olabilirler Hakeza vazifeleri bilinen diğer melekleri ilâhlar olarak tahayyül etmiş, böyle bir tahrife gitmiş olabilirler.

Keza eski nebi ve velileri ilâhlaştırmış olabilirler. Ki, bahsettiğimiz üzere, ilk şirk bu şekilde türemiş. Nuh Aleyhisselâm’ın kavmi evvelki salih kulları put edinmişlerdi. Nuh suresinde “Dediler ki: ‘sakın tanrılarınızı bırakmayın, ne Vedd’i, ne Suva’ı ve ne de Yeğus’u, Yeûk’u ve Nesr’i” âyetinde putların isimleri ve hadislerde de ilâhlaştırılma süreci ve şekli beyan edilmiştir.

Buharî’deki bir hadiste İbni Abbas Radiyallahuanh, ismi geçen putlar için şunları söyler: “Bu putlar Nuh’un kavminin putlarıydı. Sonra bu putlar Araplara geçti. Ved putu Devme-i Cendel’de Kelb kabilesine aitti. Suvâ’ putu Huzeyloğullarına, Yeğûs putu Murad’a, Ye’ûk putu Hemedan’a, Nesr putu Himyer’e aitti. Bunlar Nuh kavminde yaşayan salih insanların isimleriydi. Vefat ettiklerinde şeytan onlara şöyle fısıldadı: ‘Bunların oturdukları mekânlara taşlar dikin ve bu salihlerin isimleriyle isimlendirin.’ Onlar da yaptılar. İlk zamanlar ibadet edilmedi putlara, bu nesil vefat edip ilim kalkınca ibadet edilmeye başlandı.”

Keza Mekke müşrikleri Zümer suresinde zikredildiği üzere “Biz putlara bizi Allah’a daha da yakınlaştırsınlar diye ibadet ediyoruz” diyorlardı.

Âlimlerimizden İbni Kayyım şöyle der: “Seleften birçok kişi şöyle der: Bunlar Nuh Aleyhisselâm’ın kavminden salih insanlardı. Öldüklerinde kabirlerinin üzerine beklemeye başladılar. Sonra resimlerini yaptılar. Zaman uzayınca da ibadet etmeye başladılar.”

Yani ilk başta bildik paganizm de yok, çok tanrıcılık da yok. Önce mezarlara, yatırlara bağımlı oldular, derken yüzlerini unutmamak için kabartma, oyma, boyama, çizme vs bir şekilde resimlerini yaptılar. Bu zatlar bize Allah’ı hatırlatıyorlardı diyerek. Sonraları mezartaşı ve anıtlardaki bu resimleri ilerletti ve her caddeye, sokağa heykellerini yaptılar, derken sonraki nesiller artık doğrudan bu heykellere tapar hale geldi.

Bir Buharî ve Müslim hadisinde “Allah, Yahudi ve Hristiyanlara lânet etsin. Onlar peygamberlerinin kabirlerini mescid edindiler.” diye buyruluyor. Bu fitneyi tarih boyunca çoğu toplumda görebiliyoruz. Kabristanı mabede çevirme ve derken de ataların veya ölmüş azizlerin, şeyhlerin ruhlarına tapınma ve onlara sığınma, onlardan medet umma şirki.

Bilenler hatırlar, bu konularda “Şirk psikolojisi” adlı bir de önemli bir yazımız vardır.

Antik uluslardaki çok tanrılı dinlerin bir diğer kökeni de tağut krallar, zorba elitler olmuş olabilir. Herkesi kendilerine tanrı demeye veya heykellerine tazime zorlamış ve bir süre sonra, bilhassa sonraki jenerasyonlar ilk nesillerin belki korkudan tazim ettiği bu zorbaların ruhaniyetine veya heykellerine gönüllü tapınır hâle gelmiş olabilir. Bazen de eziklerin güçlülere olan hayranlığı ile de gerçekleşir bu durum. İbni Haldun’un “Mağluplar galipleri taklid eder” kavlini hatırlayalım. Allah’ın, kendilerini Firavun’un tasallutundan kurtardığı ve Firavun’un geberdiği, Yakuboğullarının artık selâmete, hürriyete eriştiği bir dönemde bile hâlâ daha Mısır putlarına özenti duyanlar vardı. Mûsâ Âleyhisselâm Tur’a gider gitmez ilk fırsatta altından bir buzağı yapıp ona tapmışlardı. Bakara sûresindeki âyetin tabiriyle “Buzağı sevgisi içirildi”, yani buzağı sevgisi iliklerine kadar işlemişti. Suyun, kabın her tarafına yayılıp doldurması gibi şirk kalplerinde yer etmişti. Düşünün ki daha yeni denizden geçirilmişler, Firavun’un ve ordusunun helâkini görmüşler, buna rağmen yolda puta -bazı rivayetlere göre sığır heykeli- tapınan bir kavim görmüş ve Mûsâ Âleyhisselâm’a, ‘bize de böyle putlar yap’ demişlerdi. Bu olay Kur’ân’da Araf suresinde şöyle zikredilir: “İsrâiloğulları’nı denizden geçirdik; derken kendilerine mahsus birtakım putlara tapan bir kavimle karşılaştılar. Bunun üzerine, ‘Ey Mûsâ! Onlara ait tanrılar gibi, sen de bizim için bir tanrı yap’ dediler. Mûsâ dedi ki: ‘Gerçekten siz cahil bir toplumsunuz!” Nitekim ilk fırsatta, başlarında Mûsâ Âleyhisselâm’ın olmadığı bir ânda Samiri adlı bir iki ayaklı şeytanın yaptığı altından buzağıya tapınmışlardı. Hepsi değil ama epey bir kısmı bu şirki işlemişti. Keza sonraki devirlerde Baal adlı puta da tapanlar olmuştu.

Hülâsa yukarıda bazılarını andığımız antik uluslar bahsettiğimiz şekillerden biriyle veya belki hepsiyle çok tanrılı olmuşlardır. Allahuâlem. Makale devam edecek inşallah…

Tekrar aynı şekilde bitiriyorum; “hocam İslâmiyetteki birçok şeyin bir şekilde benzerini kadim din ve toplumlarda da görebiliyoruz. Acaba din mi tahrife uğrayıp mitolojiye dönüştü yoksa mitoloji mi din yapıldı” diye sual edenlerin Kur’ân’da âyetler içine sâtîru’l-evvelîn/eskilerin masalları diyen müşriklerin vârisi olduklarını biliyor ve Allah’tan hidayet diliyorum. Onları bilhassa “Hay bin Yakzan ve Yabani Çocuklar” adlı makaleme havale ediyorum.

Orada isbat ve izah edildiği üzere; ilk din de, ilk dil de Allah’tandır. Dil, din, ahlâk ve hukuk, sözde evrimsel süreçte insanların icat ettiği şeyler değildir. Derlerse ki; Homer’den eski yazıtlar ve Yunan’dan eski medeniyetler de var, Miken, Asur, Sümer vb. Deriz ki; hepsinden de eski peygamberler var, ve en nihayetinde ilk insanlar var ve onların din ve dilleri vehbîdir, kesbî değildir. Bilâteşbîh, bütün vagonlar nihayetinde gelip bir lokomotife dayanır, domino taşlarının bir ilk dokunanı vardır. Primatlar, değil birkaç yüz bin sene, milyonlarca hatta milyarlarca yıl da yaşasa bir dil icad edemez! Milyar tane sözde hominid bile olsaydı içlerinden bir Homo Sapiens çıkmaz! Ve bilimden de ahlâk ve hukuk çıkmaz! Ga gı, babıldama, çağıldama, tek sözcük, cümle vs anadil edinimi; dili ve kültürü olan normal insanların, önceki normal jenerasyonun refakatinde gerçekleşir, primatların arasında değil! Öğrenmede kritik dönem nedir ve kaçırılınca ne olur, uzak ve yakın tarihteki gerçekten de yabanda veya tecritte kalan çocuklar ile bunların masal, destan, efsane ve filmlerdeki versiyonlarını kıyaslamış, bütün bunları masaya yatırmıştık. Gelişim psikolojisi, tarih, mitoloji ve teolojinin kesiştiği o makalemizi dikkatle okunmasını tavsiye ederim.

Levent AKINCI

*https://adimlardergisi.com/2026/10/27/homerosta-ibrani-izleri/

*https://adimlardergisi.com/2026/08/08/sirk-psikolojisi/

*https://adimlardergisi.com/2023/04/03/pavlus-ve-tahrif/

* Epstein ifşasıyla birlikte bir kısım seküler kesimin model aldıkları ve bize başarılı ve örnek insan olarak gösterdikleri ve çoğu da ateizm ve evrim misyoneri olan bütün marka isimlerin; Stephen Hawking, Richard Dawkins, Lawrence Krauss, Steven Pinker, Noam Chomsky, ve ayrıca Elon Musk, Bill Gates gibi zenginlerden hanedanlara, sözde sanatçılardan oyunculara, yazarlara çizerlere, neredeyse bütün Batılı elitlerin sapık ve sadist çıktığı, “Dinler devri bitti, bilim adamlarına ve sanatçılara kulak verin” veya “Ahlâklı olmak için dine gerek yoktur” diyenlerin öve öve bitiremedikleri bütün marka isimlerin, “Tanrı Yanılgısı” diye kitaplar karalayan asrın zoologlarından, “Yaratılıştansa kendi kendine var oluş düşüncesi daha cazip geliyor” diyen dâhi fizikçilere; sömürgeci Batı’dan çıkmış ateist elitlerin hemen hepsinin de Epstein’in sapık ve sadist müşterileri olduğunun ortaya çıktığı bu tarihi günlerde yukarıdaki soru ve daha birçok sorunun da cevabı için okuyalım okutalım:

https://adimlardergisi.com/2024/11/16/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-1/

https://adimlardergisi.com/2024/11/17/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-2/

https://adimlardergisi.com/2024/11/18/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-3/

https://adimlardergisi.com/2024/11/19/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-4/

https://adimlardergisi.com/2024/11/20/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-5/

https://adimlardergisi.com/2024/11/21/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-6/

https://adimlardergisi.com/2024/11/22/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-7/

https://adimlardergisi.com/2024/11/23/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-8/

https://adimlardergisi.com/2024/11/24/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-9/

https://adimlardergisi.com/2024/11/25/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-10/

https://adimlardergisi.com/2024/11/26/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-11/

https://adimlardergisi.com/2024/12/04/hay-bin-yakzan-ve-yabani-cocuklar-12/