İSLÂMCI GENÇLİĞİN AKSİYON İRADESİ

Selim Gürselgil

Sonunda oluyor galiba. İslâmcı gençlik, nihayet, siyasî partilerden, iktidarlardan, güç odaklarından bağımsız, kendi kendine hareket edebilen bir iradeyi ortaya koymaya ve bir yol tutturmaya başladı.

Yıllarca başaramamıştık bunu. Yıllarca hep yukarıdakiler bir şeyler yapsın diye beklemiştik. Bizden öncekiler ömürlerini nasıl kurtarıcı beklentisiyle heba ettiyse bizim gençliğimiz de hep yukarıdakileri oyuncu, kendini tribün goygoycusu görüyordu. Bunu bir türlü aşamıyorduk. Bir irademiz, bir eylemimiz yoktu.

Sanki kurtarıcı gelse seni kurtarıverecek. Her şeyi o halledecek, sen de kurtulmuş olacaksın. Halbuki sen kendi kendini kurtarmakla mükellefsin. İslâm’da bu böyledir. Sen varsan kurtuluş vardır, sen yoksan yoktur. Sen yaparsan olur, yapmazsan olmaz.

Birtakım münafıklar türedi, gençlere eylemin, amelin, cihadın yerine, her şeyin yerine “dua”yı koymayı öğretti. Bir yükseltiye çıkıp bağıra çağıra dua edince her şeyin yoluna gireceğini telkin etti. Yıllarca kocakarılar gibi dualar, beddualar ettiler; duayı icrada aramayı, niyeti amelle taçlandırmayı, imanı eylemde gerçekleştirmeyi kavrayamadılar.

Ama artık bin şükür bu duvarlar yıkıldı. İslâmcı gençlik artık kendi başına hareket ediyor. Kime karşı gelmesi gerekirse ona karşı gelmekten, sesini ne kadar yükseltmesi gerekirse o kadar yükseltmekten çekinmiyor. Onların yaptıklarıyla gurur duyuyoruz. Şu kabak gibi ortada kimliğimizle, şu buruş buruş hâlimizle, onlara gıpta ediyoruz.

O ölgünlükten bu cevvaliyete ermek gerçekten büyük bir işti. Kolay da olmadı. Ama şükürler olsun ki, sonunda oldu. Artık İslâmcı gençlik hareket ediyor. Ve bu hareket giderek büyüyecek, dikleşecek ve geri kalan zorlukların yokuşlarını birer birer aşacak bir istidat belirtiyor.