KAN NEHRİ

Oğuz BEKDEŞ

Sahneyi gözünüzde canlandırın: Kral Saul idaresinde seksen bin kişilik büyük bir ordu, sıcak güneşin altında günlerce yolculuk etmekten susamış ve bitkin bir hâlde, doğudan Ürdün Nehri’ne yaklaşıyor. Berrak, taze suya vardıklarında, Allah’ın “sizi bir nehirle sınadığı” ve ondan sadece bir yudum içmelerine müsaade edildiği söyleniyor (Kur’ân 2, 249). Binlerce kişi imtihandan başarısız çıkıyor. Nefslerine söz geçiremeyen çoğu, hiçbir sınırlama olmaksızın içiyor ve geriye sadece üç yüz on üç adam Allah’ın emrine sadık ve kararlı bir şekilde kalıyor. Kur’ân’daki bu kıssa, nehrin bu imtihanı, Hz. Davut’un Calut’a karşı beklenmedik bir zafer elde etmesinden hemen önce gerçekleşmiş. (Kur’an 2, 251).

Bakara Sûresi’ndeki pasaj bize suyu yudumlayanların İlâhî yardım ve zafer ihtimalinden nasıl şüphe ettiklerini anlatır. Kendilerinin, Calut ve savaşçılarıyla baş edemeyeceğine inanarak tereddüt ettiler. Ancak gerçek inananlar farklıydı, çünkü kendilerini şu sözlerle rahatlattılar: “Küçük bir birlik, Allah’ın izniyle nice kez güçlü bir orduyu yenmiştir! Ve Allah sabredenlerle beraberdir.” (Kur’an 2, 249).

Zafer gerçekleşmeden önce, yasak nehir benzetmesi samimi inananları, geri kalanlardan, imânı zayıf olanlardan, ikiyüzlülerden ayırıyordu. O belirleyici saatte sadece en iyiler ayakta duruyordu. Yasak nehir ve ordu hikâyesinin Kutsal Topraklarda, daha spesifik olarak Hazreti İsa’nın vaftiz edildiği yerde gerçekleşmesi önemlidir. Bugün, insanlık aynı Filistin topraklarında kendi nehriyle sınanıyor.

Bu bir kan nehridir.

Nehrin imtihanı gibi, Gazze “nehri” de ikiyüzlüleri samimilerden ayırıyor. Sahtekârları gerçeklerden. Zalimleri adalet arayanlardan. Yolsuzluk ekenleri ona karşı mücadele edenlerden. Bu nehrin akıntıları o kadar güçlü ki, belirsizliğin tüm izleri çoktan yıkanıp gitti.