SİYASETTE TECRİT

Alâaddin Bâki AYTEMİZ

Tecrit: Ayırma, soyutlama… İzolasyon…

Mücerret fikir, düşüncede şeylerin arasındaki bağları ayırarak, o şeyin özüne doğru derinlemesine düşünceler üretme…

Buradaki meselemiz siyaset.

Siyasetle itikadın, fıkhın birbirine karıştırılması. Siyasî olanla itikadî ve fıkhî olanın ayrı ayrı ele alınamayışı ve dolayıyla siyaset yapıyorum diyerek fıkhî ve itikadî ölçüleri tekrarlayarak siyasetin önünü, yolunu tıkama ve tıkanma. Neticede fıkha da itikada da siyasete de gelen zararlar…

Fıkhın, itikadımızın küfür hakkında bir hükmü var. Tamam. Ama siyaset başka bir kategori ve küfürle, dışımızdakilerle ilişkimizde, fıkıh ve itikadımız menfi hükümler veriyor diye, siyasetimizin de menfi olması gerekmiyor. Zira bizzat Allah Resûlü bunun örneklerini ortaya koymuş. Müslüman olmayanlarla müspet ilişki geliştirmiş.

Fıkıh ve itikadın küfre karşı menfi hükümleri ile siyasetin de menfi pozisyon alması gerektiği çakışma noktalarında siyaset fıkhın bu hükümlerini kendisini desteklemek için kullanabileceği gibi, yeri ve zamanı geldiğinde müspet tavır örneklerini de kullanabilir.

O Hâlde siyaset siyaset gibi yapılmalı, kendi esas, usûl ve kurallarına göre icra edilmeli, fıkıh ve itikat da kendi esas, usûl ve kurallarına göre…

Yani, bir siyaset, eleştirileceği zaman siyasî olarak eleştirilmeli, fıkhî veya itikadî olarak değil.

Karşı olunacak, menfi tavır alınacaksa, niçin karşı olunması gerektiği, yok müspet tavır alınacaksa da niçin böyle olması gerektiği siyasetin gerekleri dairesinde ele alınmalı.

Böyle yapılmadığında, İslâmî ölçüler olur olmadık şekilde, kendi siyasetini meşrûlaştırmak adına kullanılıyor. Adam oy vermeyi imân şartı olarak ilân edebiliyor… Yani oy vermeyenler kâfir… Eee, oy vermedik, biz mi kâfir olduk, yoksa bize küfür atfettiğin için sen mi küfre girdin?

Buradan da büyük ihtilaflar doğuyor, iş siyasî bir ihtilaf olmaktan çıkıp, itikadî bir seviyeye taşınıyor.

İtikadî ve fıkhî olanı siyasette kullanmanın beleşçiliği, kafayı yorup düşünmektense, hazır ezberlediklerini tekrarlarsın, bu da senin görüşün olmuş olur. İslâm davası gümbürtüye gitmiş, kimin umurunda?

Misâl Sisi meselesi…

Erdoğan Sisi’ye sallarken, bu sallama itikadî ve ahlâkî olarak tasvip edildi ve Erdoğan İslâm ümmetinin lideri denilerek tebşir ediliyordu.

Şimdi ise, Sisi ile görüşmem diyenlerin görüşmesi ahlâkî ve itikadî olarak değil de siyasî olarak değerlendiriliyor. Yediklerini hıyara ve muza tevil ediyorlar veya düpedüz susuyorlar. Yahut da mırın kırın ederek, hakkı söyler gibi yaparak geçiştirmeye çalışıyorlar. Ya siz aslandınız, kaplandınız, hani sisi ile biz görüşülmeli dediğimizde bize demediğinizi bırakmıyordunuz? Ne oldu, adam Sisi ile görüşüyor, dünkü aslanlar miyav diyor…

Değişen ne, Sisi mi?

Ahlâkı kriter aldığını iddia ettiğin yerde, sen ahlâkî duruşunu korursun, karşıdaki değişir ve bu müspet değişmeye istinaden de görüşürsün; tamam… Ama böyle bir değişim yok…

Erdoğan’ı ahlâk kriteri üzerinden değerlendirenlerin bugün Sisi ile olan görüşmeyi siyaset kriteri üzerinden değerlendiriyor olması, saf ahlâksızlıktır.

Tabiî biz baştan beri dedik, Sisi ile görüşülmeli…

Hatta İslâm liderliği şeylerine hiç girilmemeli.

Niye?

Suriye’yi fethedecek, Mısır’da Mursi biat edecek, Libya’da yeni rejim de bize bağlanacak ve İslâm dünyasına lider, halife olunacaktı. Hatta Mehdiyyetti bu…

“Olmaz!” dedik, zira bu işler öyle hayt huyt işi değil, insan ve toplum meselelerini çözecek fikir işidir ki o da bunlarda yok… Bu işi yapacak müktesebata haiz değiller…

Netice ortada, fikre nisbeti kaybetmenin getirdiği ahmaklık ve şaşkınlık…

Şeyleri birbirine karıştırarak değil siyaset, hiçbir halt olmaz, yapılamaz.

Siyaset, insan ve toplum meselelerini çözecek fikrin manivelasıdır; fikir olmadan siyaset nefsaniyeti yellemenin vasıtası olur…

Unutmadan, insan ve toplum meselelerini çözecek fikir de öyle böyle değil, sistem çapında, sistem haysiyetinde olmalı. Yoksa herkes düşünür ve herkesin çözüme, memleketi kurtarmaya dair az çok bir fikri var. Hatta Nasreddin Hoca’nın hindisi düşüncede ekoldür…