FİKİR VE YUMRUK

Selim Gürselgil

Büyük Doğu Mimarı, İslâm inkılâbının manivelâsını “fikir ve yumruk” diye işaretlemiştir. Daha doğrusu “fikrin emrinde yumruk”…

Fikir, mayadır, ruhtur. Fikir olmazsa olmaz. Fikirsiz yumruk harami yumruğudur. Vuracağı yeri bilmez. Bütün bir hareket nizâmını fikir çizer. Yumruğun vuracağı yeri, duracağı yeri o tayin eder. Fikir olmadan hiçbir şey olmaz.

Fikir dünya görüşüdür, davadır, gerçekleştirilmesi istenendir. Onu gerçekleştirecek olan da yumruktur. Yumruk, fikri hayata geçiren yegâne vasıtadır. Yumruk olmadan fikir, bir gevezelik olarak kalır.

Tarihin büyük problemlerinin temelde fikrî olduğunu kabul etmek gerekir. Fikir derinleştikçe bu problemlerin künhüne iner. Fikir bir dünya görüşü halini aldığında, bu problemleri nasıl ele aldığını, ne yönden çözmeyi tasarladığını bütün incelikleriyle ortaya koyar.

Fakat tarih, fikrin sözünü pek dinlemez. Bir yere kadar dinler. Belki duydukları hoşuna gider. Ama hiçbir zaman fikre teslim olmak istemez. Tarih daima yumruk görmek ister, her zaman yumruğa râm olur.

Bazen tarihin kendini vereceği yumruk fikirsiz olur. Bazen sığ ve kötü bir fikre dayanır. Ama tarih bu ayrımı çok yapamaz. Onun tabiatı buna elvermez. Tarihin beklediği tek fatih, fonksiyonunu eksiksiz yerine getiren bir yumruktur.

Onun için şu gerçeğin altını çizmek gerekir: Bütün meseleler fikrîdir fakat onların nihaî çözümü fiile, hamleye, yumruğa dayanır. Son celsede sözü hep yumruk söyler. Doğruyu ve yanlışı o tayin eder.

Bu yüzden, Büyük Doğu Mimarı, İslâm inkılâbını, “en derin mücerredin (soyutun) en katı müşahhasla (somutla) izdivacı” diye tarif eder. Bu izdivaç olmadan o mesut netice doğmaz.

İslâmî dünya görüşü (Büyük Doğu-İbda) bu işin ilk şartıdır. Son şartı da fikrin, tıpkı daldaki çiçeğin yeterince olgunlaştıktan sonra meyveye dönüşmesi gibi, yumruklaşması ve tarih meydanına çıkmasıdır.

Böyle buyurur “O Celalli Bilge”!..