SESSİZLİĞİ BOZMAK, SİSTEMİ KIRMAK
Oğuz BEKDEŞ
Sapık pedofili ile kapitalist başarı arasındaki bağlantı bir komplo teorisi değil; açıklama gerektiren gözlemlenebilir bir şablondur. Bu şablon, mevcut küresel ekonomik sistemin en iğrenç gerçeğini açığa çıkarır: Kapitalizm fazileti, fedakârlığı yahut da içtimaî katkıyı ödüllendirmez. Onun ödüllendirdiği şey, yırtıcılık kapasitesi, insanları tüketilebilir kaynaklar olarak görme isteği ve neden olunan acıyla ilgili tüm hissî bağları koparma yeteneğidir.
Çıfıt Epstein zengin olduğu için canavar değildi; canavar olduğu için zengindi. Serveti üretken faaliyetlerden değil, diğer canavarlara kendi başlarına elde edemeyecekleri kurbanlara erişim sağlama isteğinden doğdu. Müşterileri, pedofil oldukları için zenginleşmiş adamlardı; çünkü kapitalizm hem cinsel hem de ekonomik yırtıcılığı mümkün kılan psikolojik özellikleri ödüllendiriyordu.
Epstein ağı, kapitalizmin en çıplak hâlini gösterir: Acı çektirmeye en istekli olanların, en fazla acı çektirebilecekleri konumlara yükseldiği bir sistem. Epstein’in adasında yok edilen çocuklar, atölyelerde sömürülen çocuklardan, endüstriyel kirlilikle zehirlenenlerden, Amerikan bombalarıyla öldürülenlerden temelde farklı değildir. Hepsi aynı tanrılara, kâr ve iktidara kurban edilmiştir.
Bu sistemi kırmak, tek tek yırtıcıları yargılamaktan fazlasını gerektirir. Kapitalizmin yırtıcılığı bir hata değil, temel bir özelliğidir. Pedofilleri en yüksek güç pozisyonlarına yükselten aynı düzen, asla gönüllü olarak kendini değiştirmeyecektir. Mukadder olan tercih, farklı kapitalizm türleri arasında değil; kapitalizm ile insanlığın hayatta kalması arasındadır.
Epstein’in zindanlarında ağlayan çocuklar ve Gazze’de ölen çocuklar aynı sesle haykırıyor: Canavarları ödüllendiren bir sistemi sürdürmek ile insan haysiyetini ekonomik ve siyasî örgütlenmenin temeli hâline getirmek arasında tercih yapmamızı istiyorlar. Çığlıkları zaman ve mekân boyunca yankılanıyor ve aynı soruyu soruyor: Yok edicilerimizi ödüllendiren, koruyucularımızı cezalandıran bir sisteme daha ne kadar tahammül edeceğiz?
Çözüm, kapitalizmi reforme etmekte değil; insan yağmacılığı yerine işbirliğine, dayanışmaya, yoğunlaşmış zenginlik yerine paylaşılan refaha, sömürü yerine korunmaya dayalı bir ekonomik sistem kurmaktır. Ancak böyle bir sistemde, dünyadaki Jeffrey Epstein’ler çocukları metaya, acıyı kâra dönüştürme güçlerini kaybedeceklerdir.
O zamana kadar, bu düzenin devam etmesine izin verdiğimiz her gün, avcıları kurbanlara, canavarları çocuklara, sistemi ruhlarımıza tercih ettiğimiz bir gündür. Tercih hiç bu kadar açık olmamıştı. Süre hiç bu kadar kısa olmamıştı. Yanlış seçimin bedeli hiç bu kadar ağır olmamıştı.