CARLOS BİZİMDİR

Andrey Rudalev

İgor Molotov’un “Dostum Carlos Çakal” (Мой друг Карлос Шакал) adlı kitabının yeniden basımı yayımlandı. Bu harika bir haber. Kitap ilk kez 2017 yılında gün yüzüne çıkmıştı. Aradan neredeyse on yıl geçti; bu da başlı başına koskoca bir dönem demek.

Bu süre içinde yazar da Özel Askerî Operasyon’dan (SVO) döndü, savaş generali Abdi Alâadinov hakkında bir kitap yazdı ve daha önce başlattığı mücadelemiz, hakikatimiz ve ortaklığımız üzerine konuşmayı sürdürdü. Artık hâlâ cezaevinde bulunan ateşli devrimci İliç Ramírez Sánchez’in hikâyesi bambaşka renklerle okunuyor. Gerçekliğe gözlerimizi ne kadar kapatırsak kapatalım, apaçık olanı ne kadar inkâr edersek edelim, mücadele devam ediyor ve onun içindeki hikâyeler de aynı kalıyor.

Carlos’un memleketi olan Venezuela’nın devlet başkanı yakalandı. Görünüşe göre Maduro da onun kaderini paylaşacak; şeytanlaştırıldıktan sonra zindanlara gönderilecek. Dünyanın kendisi de parçalanmış durumda. Batı yeniden sömürgeci bir saldırıya girişiyor ve dünyayı kaosa sürüklüyor. Carlos’un uğruna savaştığı Filistin gerçek bir soykırıma maruz kalıyor. Rusya ise ne kadar “uygar milletler” arasına girmeye çalışmış olsa da, onlar tarafından ya av olarak ya da kesinlikle ortadan kaldırılması gereken ezelî bir rakip olarak görülüyor. Pek çok yanılsama dağıldı; uzun yıllar boyunca gerçekliğe sanki tutsakmışız gibi baktığımız pembe gözlükler düştü. Sert realizm zamanı geldi. Artık kimin dost, kimin yabancı olduğu; hakikatin nerede, yalanın ve “yalan imparatorluğunun” nerede olduğu açıkça görülüyor.

Carlos’un da enerjisini aldığı dünyanın, Özel Askerî Operasyon başladıktan sonra bizden yüz çevirmediğini görüyoruz. O dünya bize ortaklığımızı, ortak hedeflerimizi ve görevlerimizi hatırlattı. Yanımızda bizi desteklemeye hazır bir omuz olduğunu gösterdi. Oysa onlarca yıl boyunca hayranlık ve umutla baktıklarımız ise bizi soyup yok etmeyi hayal ediyor.

Sistemler arasındaki büyük karşılaşma döneminin tutkulu kahramanı Carlos yeniden son derece güncel hâle geldi. O, Batı’nın hâkimiyetine karşı oluşan küresel dengenin unsurlarından biridir ve bugün de Rusya için adeta bir can simidi olmuştur. O bizimdir ve Molotov bunu kitabında parlak bir şekilde gösteriyor. Kitabın kendisi bile başlı başına bir sivil cesaret eylemidir.

Carlos gibi insanlar ve onların taşıdığı enerji uzun yıllar boyunca gerçek ya da sembolik bir tutsaklık içinde kaldılar. Şimdi etrafımıza bakıyor ve onları arıyoruz; bize umut verecek, yalnız olmadığımızı gösterecek ve kanıtlayacak insanları. Çünkü bugün aslında Rusya’nın kendisi de Batı’nın diktasına meydan okuyan bir devrimci hâline gelmiştir.

Biz çok uzun süre başkalarının bakış açısıyla yaşadık. Başkalarının fikirleri, imgeleri ve sembolleri arasında kaybolduk. Otuz beş yıl önce bu, felâketle sonuçlandı. Egemenliğimizden vazgeçtik. Medeniyetimizi inkâr ederek bizi, kendi keyif ve anlayışlarına göre çamurdan şekillendirir gibi saçma bir şeye dönüştürmeye çalıştılar. Ardından da Rusya Devlet Başkanı’nın birkaç yıl önce “bir tür müdahale” diye nitelendirdiği süreç ortaya çıktı. Bu durum özellikle kültürel alanda son derece açık biçimde görülmektedir.

Eğer Carlos bir teröristse, o hâlde özgür Küba’nın yönetimi kimdir? Ya da boyun eğmeyen İran’ın yönetimi? Batı mantığına göre kaçırılan Maduro da bir suçludur. Aynı şekilde Rusya’nın liderini de böyle adlandırdılar. Onlara göre kendilerine ait olmayan, onlarla çelişen ve zalim sistemlerinin dış temellerini sarsabilecek her şey suçtur. Her alternatif ve gerçek özgürlük arzusu, yalnızca sözde değil gerçek özgürlük isteği, damgalanmaktadır.

İşte biz de artık dışlanmış durumdayız. Sadece kendimizi ve kendi insanlarımızı savunmaya başladığımız için. O hâlde yeniden kendimizi inkâr etmeye, bize ait olan her şeyi, bütün başarılarımızı ve bütün kahramanlarımızı yıkmaya mı başlamalıyız? Otuz beş yıl önce de aynen böyle olmuştu. Kendi değerlerimize ihanet etmiş, denizaşırı puta taparak modern bir putperestliğe düşmüştük. Başkasının bakış açısını tamamen benimsemek, boyna bağlanmış bir taşla bataklığa gömülmekle eşdeğerdir. O bataklık çevremizi sarmıştı; çıkardığı bataklık gazlarının oluşturduğu sis içinde neredeyse hiçbir şeyi seçemiyorduk.

İgor Molotov, “medyanın Carlos hakkında oluşturduğu ilkesiz katil portresinin tarihsel gerçeklikten yoksun olduğunu” gösteriyor. Molotov’un sözleriyle, “o, süper güçlerin dünyanın dört bir yanında yürüttüğü uluslararası savaşın bir askeriydi.” Carlos, “Batı dünyası için sınıfsal bir düşmandır.”

Elbette o hiçbir zaman gerçek anlamda bir “Çakal” değildi. Çakallar, onun karşısında savaştığı ve onların çakal düzenini temsil edenlerdir. Bir röportajında kendisini şöyle tanımlıyordu: “Leninci anlamda profesyonel bir devrimciyim; Filistin direnişinin bir savaşçısıyım.” O, kendilerini “dünyanın efendileri” ilan edenlere aslında ne kadar savunmasız olduklarını gösteren bir insandı. Onun gibileri olmasaydı, modern Batı uygarlığının sınırsız dokunulmazlığının sembolü hâline gelen “Epstein Adası” da mümkün olmazdı. O ada bugün hâlâ Carlos’tan, devrimci ruhtan, Leninci ruhtan korkuyor. Tıpkı hakikatin yanında duran Rusya’dan korktuğu gibi.

Carlos bir dosttur. O bizdendir, bizimdir. İgor Molotov bunu kitabında çok iyi anlatıyor. Bizim böyle gerçek dostlara ihtiyacımız var.

*

Карлос наш

Андрей Рудалёв

Вышло переиздание книги Игоря Молотова «Мой друг Карлос Шакал». Прекрасная новость. Впервые книга увидела свет в 2017 году. Почти десять лет прошло, что огромная эпоха.

Уже и автор вернулся с СВО, написал о боевом генерале Апти Алаудинове, продолжил ранее начатый разговор о нашей борьбе, о нашей правде и нашей общности. Теперь история пламенного революционера Ильича Рамиреса Санчеса, до сих пор находящегося в заключении, заиграла новыми красками. Как бы мы не закрывали глаза на реальность, как бы не отрицали очевидного, но борьба продолжается и сюжеты в ней прежние.

Схвачен президент Венесуэлы, откуда родом Карлос. Судя по всему, Мадуро повторит его судьбу и после демонизации будет отправлен в казематы. Сам мир расколот. Запад вновь ведет колониальное наступление, погружая мир в хаос. Палестина, за которую сражался Карлос, подвергается настоящему геноциду. Россия, как не старалась войти в круг «цивилизованных народов», воспринимается ими, если не в качестве пищи, то заклятым оппонентом, вопрос которого все норовят окончательно решить. Растворились многие иллюзии, спали «розовые очки», сквозь которые долгое время смотрели на реальность, будто находясь в заточении. Наступило время жесткого реализма. Сейчас отлично видно: кто свой, а кто чужой, где правда, а где ложь и «империя лжи».

Мы видим, что мир, энергией которого был и Карлос, не отвернулся от нас после начала СВО, напомнил об общности, об общих целях и задачах. Показал нам, что рядом есть плечо, готовое поддержать. Те же, на которых с упоением и надеждами смотрели десятилетия, мечтают обобрать и уничтожить.

Карлос – пассионарный герой пика эпохи противостояния систем снова стал чрезвычайно актуален. Он один из элементов глобального противовеса западному доминированию, который и сейчас стал для России спасательным кругом. Он наш и это блестяще показывает Молотов в своей книге, которая уже сама по себе является актом гражданского мужества.

Подобные Карлосу личности и энергии долгое время были в реальном или символическом заточении. Мы крутим головой по сторонам и ищем их, тех кто даст надежду, покажет и докажет, что мы не одни, ведь сама Россия, сейчас, по сути, стала революционером, бросившим вызов западному диктату.

Мы слишком долго жили в чужой оптике. Блуждали среди чужих идей, образов, символов. 35 лет назад это привело к катастрофическим последствиям. Мы отказались от суверенности. Из нас лепили нечто нелепое, что из глины, по своему разумению и произволу, отрицая нашу цивилизацию. После возникло то самое, что пару лет назад российский президент назвал подобием интервенции. В культурной сфере это особенно отчетливо наблюдается.

Если Карлос – террорист, то руководство свободной Кубы тогда кто? Или руководство непокорного Ирана? Похищенный Мадуро тоже преступник в западной логике. И российского лидера они также именовали. У них всё преступное, что не своё, что идет в разрез и может поколебать внешние устои изуверской системы. Клеймится любая альтернатива и желание настоящей, а не декларативной свободы.

Вот мы тоже изгои. Только потому, что принялись защищать своё и своих. Так что нам снова следует впасть в самоотрицание и приняться крушить всё своё, все достижения, всех героев? 35 лет назад так и было, когда предали своё и, поклоняясь заокеанскому идолу, впали в современное язычество. Полное принятие чужой оптики равносильно камню на шее и погружению в трясину. Она и была вокруг со своими болотными газами, в мороке которых мало что различали.

Игорь Молотов показывает, что «портрет беспринципного убийцы, созданный СМИ по отношению Карлосу, лишен исторической достоверности». По словам Молотова, «он был солдатом международной войны, которую вели сверхдержавы по всему земному шару». Карлос – «классовый враг для западного мира».

Конечно, он никакой не Шакал. Шакалы – те, которым противостоял и их шакальему царству. «Профессиональный революционер в ленинском смысле слова, я боец палестинского сопротивления» – так он назвал себя в интервью. Человек, показавший самозваным «владыкам мира» их уязвимость. Без таких, как он, и стал возможен «остров Эпштейна» – символ современной западной цивилизации, почувствовавшей вседозволенность. Тот «остров» до сих пор страшится Карлоса, как и революционного, как и ленинского. Как и Россию, которая стоит за правду.

Карлос – друг. Он свой, он наш. Об этом отлично рассказывает Игорь Молотов в своей книге. Нам нужны такие друзья. Настоящие.