KURSK – RUSYA’NIN BAŞKENTİ: CEPHE KENTİNDE YAŞAM

Igor MOLOTOV (Ebu Ahmed)

Takdim: Adımlar yazarı Gönüldaş Molotov, NATO köpeği Ukrayna’nın Kurks saldırısı sonrasında bölgeden neler olup bittiğini cephe hattından bildiriyor…

Stalingrad’ın ardından 1943’te korkunç bir katliama uğrayan çilekeş Kursk kenti bugün yeniden tarihî olayların merkez üssü haline geldi. Alman haçlı demir tanklar, Polonya kundağı motorlu birlikleri ve yeni İngiliz zırhlı araçları yeniden Kursk topraklarında ilerliyor. Bir zamanlar Hitler savaşın gidişatını değiştirmek için tüm hurda metalleri toplamıştı -hatta bu operasyona “Kale” adını vermişti- şimdi bunu manevî mirasçıları yapıyor.

Sabahları bir sirenin uğultusuyla uyanıyorsunuz -genel olarak siren burada sık sık çalıyor- belki günde 20 kez – kim sayıyor? Elektrik direklerinin üzerindeki Sovyet korna hoparlörlerini fark ettiniz mi? Gördüğünüzü sanmıyorum. Ve çalıştıklarını da düşünmüyorum – hayatî bir gereklilik oldukları savaştan bu yana çok uzun yıllar geçti. Sonra onlarca yıl boyunca yağlandılar, onarıldılar, kontrol edildiler ve boşuna olmadıkları ortaya çıktı -bugün maalesef doğrudan işlevlerini yerine getiriyorlar- savaşın uzun hatırlatıcıları.

Genel olarak Kursk çarpıcı bir şehirdir, bazı yerlerde eklektiktir, hatta Lenin Caddesi’ni kapatan kendi Kızıl Meydanı bile vardır. İlk beton sığınaklar orada inşa edildi – bölge milletvekili Dmitry Guliev’in bana söylediğine göre 60’tan fazla sığınak inşa etmeleri gerekiyordu. Belki de onları çoktan kurmuşlardır, kim bilir? Bunlardan birine bilerek girdim – güvenilir görünüyor, ancak elbette yeni NATO füzelerinin doğrudan isabetinden kurtarmayacaktır.

Evet, Dmitry hakkında birkaç şey söylemeliyim – Kursk yönünde Ivan Pankin ile bizi karşılayan ilk kişiydi. Dima, milletvekili olmasının yanı sıra muharebe operasyonları gazisi, Kursk bölgesindeki Tüm Rusya Halk Cephesi Bölge Karargahı’nın eş başkanı ve Stratejik Savunma Kuvvetleri’nin bir üyesidir. Ahmat’tan yoldaşlarımla birlikte bir aslan gibi savaşıyor. Ona sordum: Parlamenter faaliyetlerinizle cephe çalışmalarınızı nasıl birleştiriyorsunuz? Gülüyor: biri diğerine karışmıyor. Halkın vekillerinin topluca cepheye gittiği Büyük Vatanseverlik Savaşı’nı nasıl hatırlamamalı – ve ne yapmalı?

“Anavatan yine tehlikede – uzak durmaya ahlâkî olarak hakkımız yok. Sivil hayatta kim olduğumuz önemli değil – işçi ya da tüccar – şimdi hepimiz piyadeyiz” diyor Guliyev, “Biliyorsunuz, Kursk bölgesine yapılan saldırı birleştirici bir faktör oldu – şimdi cephe herkesin içinden geçiyor, tüm bunlardan soyutlanmanın mümkün olduğunu düşünenler bile.”

Ve o haklı – Kursk ile birlikte toplumumuzda bir dönüşüm yaşandı. Birileri eskiden rahatça arkasına yaslanıp oturmanın mümkün olduğunu düşünüyorsa, artık öyle düşünmüyor. Savaş telgraflarla değil, kayıpları saymayan, siviller ve savaşçılar diye ayırmayan, tecavüz eden ve öldüren gerçek düşmanın tank sütunlarıyla geldi. Düşman internetten değil, yepyeni NATO kamuflajı giymiş gerçek bir düşman.

Kahvelerimizi bitiriyoruz – Dima yarın cepheye gitmek zorunda. Bir siren çalıyor.

Akşam olduğunda şehir gürültülü ama panik yok. Genel olarak insanların her şeye çabucak alıştığını fark ettim. Bir yerde patlama oluyor -umutsuzluğa kapılmak için bir neden yok- şehir hayatını yaşıyor. Bir araba geçiyor, içinde beline kadar uzanan iki kız pencereden dışarı sarkıyor ve bir şarkıya eşlik ediyor. Karşıdan, yolun karşısından neşeli bir topluluk geçiyor – bir arkadaşlarının doğum gününü kutluyorlar. Otobüs durağında bir milis bir banka oturmuş sigarasını bitiriyor -şevronu okuyamıyorum- akşam oldu.

Rus baharının cesur milislerinden biri olan arkadaşım askerî muhabir Georgiy Medvedev ile bu konu hakkında konuşuyoruz: “Kursk’ta alarm çalıyor – herkes hayatını yaşıyor. Ben bunu Belgorod’da zaten yaşadım. Bir yıl önce Shebekino IACP’ye girmeye çalışıp başarısız olduklarında şehrin kendisi yanıyordu ve ardından Belgorod’da füzeler ve insansız hava araçları altında bir ay süren bir baskı vardı. Dolayısıyla çok yakında Kursk’ta da sivillere yönelik aynı karmaşanın başlayabileceğini düşünüyorum. Özellikle de artık her anlamda bir merkez olduğu için; lojistik, insanî yardım, hastane vs.”

Tartışmak zor, ancak şehrin kendi hayatını yaşadığını fark etmelisiniz. Kursk bölgesinde tahmin edebileceğiniz gibi kurdele yok. Bugün Kursk bir bütün olarak Rusya’nın başkenti – tüm gözler onun üzerinde. Moskova’da tanıdıklara, meslektaşlara ve arkadaşlara rastlamak bu cephe şehrinden daha zor -bugünlerde milletvekilleri- örneğin güzel Marina Kim, savaş muhabiri Sasha Kots, gazeteci Karnaukhov – her biri bu sokakların canlı kalkanı.

Ama bir de kılıç var: Yiğit “Ahmatlar” -yakın yoldaşlarım- düşman daha fazla geçemesin diye her toprak parçasını kazıyorlar. Lenin Caddesi’nde, “Barnaul” çağrı işaretli arkadaşım Alexei arabadan iniyor -birbirimizi en son Lugansk’ta görmüştük- şimdi Kursk’ta; Anavatan çok geniş. Sarılıyoruz. Çocuklar yorgun ama cesaretleri kırılmış değil.

“Biz kazanacağız,” diyor Akhmatovite. Başımı sallıyorum. Kazanacağız.

Курск – столица России: о жизни в прифронтовом городе

Игорь Молотов

Курск город многострадальный – перенесший чудовищную бойню в 1943 – вслед за Сталинградом – сегодня снова стал эпицентром исторических событий. Снова по курской земле едут железные танки с немецкими крестами, польские самоходные установки и новенькие британские бронированные машина. Когда-то Гитлер собирал весь металлолом, чтобы переломить ход войны – даже назвал эту операцию «Цитадель» – теперь это делают его духовные наследники.

Утром просыпаешься от воя сирены – сирена вообще звучит здесь часто – может быть и 20 раз в день – кто же считает? Вы замечали советские рупорные громкоговорители на фонарных столбах? Не думаю, что замечали. А я не думал, что они работают – слишком много лет прошло с той самой войны, когда в них была жизненная необходимость. Потом десятилетиями их смазывали, чинили проверяли и как оказалось не зря – сегодня , к сожалению, они выполняют свою прямую функцию – протяжно напоминают о войне.

Вообще, Курск – потрясающий город, местами эклектичный, там даже есть своя Красная площадь, замыкающая проспект Ленина. Именно там поставили первые бетонные укрытия – как мне сказал депутат области Дмитрий Гулиев – должны поставить больше 60-ти. Может уже поставили, кто знает? Я специально заходил в такое – выглядит надежно, хотя, разумеется и не спасет от прямого попадания новеньких натовских ракет.

Да, надо, пожалуй, сказать, несколько слов о Дмитрии – это первый человек, кто нас встретил с Иваном Панкиным на Курском направлении. Дима помимо депутатства – ветеран боевых действий, сопредседатель Регионального штаба Общероссийского народного фронта в Курской области, участник СВО. Бьется как лев в том числе вместе с моими товарищами из «Ахмата». Спрашиваю – а как ты совмещаешь депутатскую деятельность с фронтовой? Он смеется – одно другому не мешает. Как тут не вспомнить Великую отечественную войну, когда народные депутаты массово уходили на фронт – а что делать?

«Родина снова в опасности – у нас нет морального права оставаться в стороне. И неважно кто мы в мирной жизни – рабочие или коммерсанты – сейчас мы все пехотинцы» – говорит Гулиев – Знаешь, нападение на Курскую область стало объединяющим фактором – теперь фронт проходит через каждого человека, даже через тех, кто считал, что можно абстрагироваться от всего этого»

И он прав – с Курском пришла и трансформация нашего общества. Если раньше кто-то думал, что можно уютно отсидеться – уже так не считает. Война пришла уже не в сообщениях телеграмм, а танковыми колоннами реального врага, который не считается с потерями, не делит на мирных и комбатантов, который насилует и убивает. Враг не из интернета, но настоящий, одетый в новенький натовский камуфляж.

Мы допиваем кофе – Диме завтра ехать на фронт. Воет сирена.

К вечеру в городе громко, но нет паники. Вообще я обратил внимание, что люди быстро привыкают ко всему. Ну бахнуло где-тол – не повод отчаиваться – город живет своей жизнью. Проезжает автомобиль с двумя девушками по пояс вылезшими из окон – подпевают какой-то песне. Напротив, через дорогу, идет веселая компания – отгуляли день рождения приятеля. На остановке в мультике сидит ополченец и докуривает сигарету – не могу прочитать шеврон – уже вечер.

Мы говорим об этом с моим приятелем военкором Георгием Медведевым, храбрым ополченцем русской весны: «в самом Курске тревога звучит – все живут своей жизнью. Я такое уже проходил в Белгороде. Год назад, когда они пытались на МАПП “Шебекино” заходить и не зашли, горел сам город, а потом был месяц треша в Белгороде под ракетами и беспилотниками. Так что тоже предполагаю, что совсем скоро может начаться такое же месилово гражданских в Курске самом. Тем более, что он сейчас центр во всех смыслах: логистический, гуманитарный, госпитальный и тд»

Сложно спорить, но нужно понимать, что город живет своей жизнью. Ленты, как вы можете догадаться, в Курской области нет. Сегодня Курск это в целом столица России – сюда приковано все внимание. В Москве сложнее встретить знакомых, коллег приятелей чем в этом прифронтовом городе – сюда в эти дни съехались депутаты – например, прекрасная Марина Ким, военкор Саша Коц, журналист Карнаухов – каждый из них сегодня живой щит этих улиц.

Но есть и меч: доблестный «Ахмат» – мои близкие товарищи – вгрызаются в каждый клочок земли, чтобы враг не прошел дальше. На проспекте Ленина из машины выходит мой друг Алексей с позывным «Барнаул» – последний раз мы виделись в Луганске – теперь в Курске – Родина так широка. Обнимаемся. Ребята усталые, но не унывают.

«Победим» – говорит ахматовец. Я киваю. Победим.

Bir Cevap Yazın

Bu site istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanır. Yorum verilerinizin nasıl işlendiğini öğrenin.

Adımlar Dergisi sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin