DİNSİZLİĞE HİZMET EDEN BİR DİNDARLIK?
Levent AKINCI
Kendi hâlinde, zararsız, küçüklere ve mustazaflara karşı anlayışlı ve babacan tavırlı dinibütün yetişkin ve ihtiyarlara bir sözüm yok, onları ayrı tutarak ve tenzih ederekten diyorum;
Cami şadırvanlarında bakıyorsunuz on yedi on sekiz yaşında gençler abdest alıyor, suyu az fazla açmışlar, hatta fazla da açmamış, diğer sıradaki musluklar kapanınca çocuğun önündeki pörtlüyor su artıyor birden. Oradan hemen adamın biri hönkürerek, tersler bir üslupla, “deleganli şu suyu gapat” diyor, hatta ters ters bakarak, “cık cık” yaparak eliyle çocuğun abdest aldığı musluğa müdahale edip kapatanlar oluyor. Benzer işgüzarlıkları camide, safta namazda, girerken çıkarken vs de görmek mümkün.
Yahu sen yaş yetmiş iş bitmiş, ne artık meyhaneye gidebilirsin, ne umumhaneye, ne de kahveye. Ne içki içebilirsin, ne sigara. Sen onları terk etmeden doktor emriyle onlar seni terk etmiş adeta! Böyle hayırlı çocuklar da yetiştirmemişsin belki de, ve belki de evlat, torun gündüz evden sepetliyorlar, geliyorsun gidecek tek yer olan ücretsiz huzurevine, yani cami lokaline; sen önce bir düşün, bu gençler bu yaşta ilimle, ibadetle meşgûl, ya sen o yaşlarda kim bilir ne haltlar yiyordun! Ne güzel bak, gencecik çocuklar, bir çok günâha en meyyal olunan dönem ama dininde, ibadetindeler; nefret ettirmeye, dinsizlerin kucağına itmeye çalışacağına teşvik et, taltif et. Ve utan! Tağutlara, ve ülkeyi soyan müsrif ve gasıplara belki gık bile demezsin, hatta alkışlarsın, gelmiş iki tane yoksul genci ikaz ediyorsun, bari güzel üslûpla yap! Yıllardır bu gibi şeyleri yaşarım, otuz yıldan beri, şimdilerde de hâlâ gençlere yapılıyor aynı şeyler, görüyorum. Nefret ediyorum böyle varyemez meymenetsizlerden!
Böyleleri içinde öyleleri vardır ki, cimriliğin vücut bulmuş hâlidir; ömrü boyunca biriktirir biriktirir, karun gibidirler, ama yeme nasip olmaz tamah ve cimrilik yüzünden! Sonunda geberir de oğlunun koynuna giren bir el kızı yer onca malı, veya kızının koynuna giren bir el oğlu yer!
Senelerce çalışanını sömürerek elde ettiği veya fakir bir akrabadan, komşudan, fukaradan, yetimden, öksüzden sakınıp infak etmediği, bırakın tasadduku, infakı, zekâtını bile vermediği, bırakın zekât vermeyi çalıp çırpıp hile hud’a ile yığdığı malı, mülkü, parası ona zerre yâr olmaz. Eskinin bazı gafilleri ahireti atıp dünyaya dalardı, bu asrın nice gafili var ki ne dünyasını mamur ediyor belki ne de ahiretini!
Bu tür ucûbelerin camide aralarında bir de protokol vardır, hepsinin yeri bellidir, bir genç sevabına binaen ön safa yerlerine geçse hemen yüzleri düşer. Oysa Peygamber Efendimiz, mescidde deve gibi yer tutmayı men etmiştir. Deve ve sığır bir yere çöker kalır, gün boyu artık oradadır hep. İşte camide de yer tutmak, falan safın filan sırası benim, filan mahal benim der gibi yer tutmayı men etmiştir hadis, cahiller bunu da bilmez, gençlere adab, usul dersi vermeye çalışır! Bir mazereti olup bir yere oturmak veya dayanmak zorunda olanları vs tenzih ediyorum. Yanlış anlaşılmasın. Vurgulamak istediğim, meselâ bazı semt veya köy ve kasabalarda zenginler ön safta oluyor hep ne tesadüf ise? Fukaraya, “sen haddini, yerini bileceksin!” demiş gibiler..
Bu türler bazen bazı camilerin derneklerine de çörekleniyor ki, sormayın. Dinin mescidleri bunların tapulu mülkü gibi oluyor adeta! Haliyle de bu sorunlar kronik bir durum alıyor. Bazı camilerin tuvaletleri, abdesthaneleri berbat durumda, bazısında camide kadın mahfili yok veya kadınlar için temiz ve bakımlı abdesthane ve tuvalet yok, saymakla bitmez sıkıntılar. Bunlarla meşgûl olması gereken bir kısım işgüzar takımı, milleti dinden imândan nasıl nefret ettiririz derdinde!
Çok ayıp ve rahatsızlık verici bir şey yapmadıkça çocuklara da çok ses çıkartılmamalı, ama bu meymenetsizler çoğu zaman yerli yersiz küçükleri de azarlıyor ve camilere, namaza, abdeste küstürüyor. Adamlar resmen laikliğin ve ateizmin gönüllü askeri gibiler. Onlara çalışıyorlar çünkü…
