SAVAŞ, YENİDEN DOĞUŞUN ANAHTARI
Igor MOLOTOV
Savaş, kim ne derse desin, paradokslarla doludur.
Genellikle onu yıkımla özdeşleştiririz: pencerelerin kararmış boş gözleriyle, betona dönüşmüş şehirlerle, anında paslanan demir donatılarla, hayalet şehirlere dönmüş yerleşimlerle, asfaltın içine sonsuza dek gömülmüş demir araç konvoylarıyla… Kursk bölgesindeki bir yerleşimde beni en çok etkileyen şeylerden biri devrilmiş bir duvar saatinin ikiye çeyrek kalada sonsuza dek durmuş olmasıydı. Bir ân donup kalmıştı. Savaş kuşkusuz yıkım demektir. Ama sadece kısmen.
Savaş aynı zamanda doğumla da ilgilidir. Savaş yeni, daha adil bir dünyanın doğmasına yol açar. Bu mevsimlerin değişmesine benzer: hepimiz biliriz ki ağır ve kısa günleriyle kışın ardından bahar gelir. Generalin söylediği gibi bir arınma gerçekleşir ve yeni olan doğar. Kırılmış yolların yerine yeni otoyollar yapılır; zafere ulaşmak için çalışan fabrikalar ve araştırma enstitüleri artık daha iyi bir yaşamın inşası için çalışmaya başlar; silinip gitmiş yerleşimlerin yerinde modern şehirler yükselir.
Bütün bunları biz zaten biliyoruz.
Fakat savaşın bizzat kendisi de bir süreçtir; burada yeni isimler doğar, yeni yıldızlar parlak biçimde parlamaya başlar ve nihayetinde yeni bir insan ortaya çıkar. Adil bir dünyanın yeni ilkeleri tam da savaş sırasında atılır. Ne öncesinde -siyasal mühendislerin ölü doğmuş tasarımlar kurduğu zamanda- ne de sonrasında; güçlerin artık savaş alanlarında belirlenen hedefleri inşa etmeye yöneldiği dönemde. Bu ilkeler savaş meydanlarında, askerî düşünürlerin dumanlı mutfaklarında ya da haritaların üzerinde eğilmiş yeni zafer mareşallerinin bulunduğu karargâhlarda doğar.
Tam da burada, harap olmuş yollarda bir araç hızla ilerler; içinde “İmam”lık yapan bir molla ile Ortodoks rahip Peder Yevgeniy, insanların bedenlerini ve ruhlarını kurtarmak için ağır düşman mermilerinin yağdığı bölgelere doğru giderler. Böylece Tanrı’nın bir olduğunu bir kez daha doğrularlar.
Yine burada, Gudermes’te, altın çekiç ve oraklı kırmızı bayrakların altında “Ahmat” özel kuvvetlerinin gönüllüleri saflar halinde dizilir. Liberallerin alaya aldığı enternasyonal kelimesi burada yeniden gerçek anlamını kazanır.
Savaş sırasında yeni isimler ortaya çıkar, yeni komutanların yıldızları parlamaya başlar; bunlar daha sonra ülkemizin askerî elitini oluşturacaktır. Bugün onları çoğu zaman çağrı adlarıyla tanıyoruz; bu hem askerî bir gereklilik hem de zamanımızın gerçeğidir: Aid, Arhangel, Press, Şram, Timso, Gorets, Piterskiy, Hohol.
Korgeneral Apti Alaudinov adı da yeni bir anlam kazanıyor; o, generallik rütbesinin anlamını ve nereye doğru ilerlediğimizi adeta yeniden tanımladı.
Zaferin Elmas Mareşali.
Onun yıldızı, savaşın korkunç nükleer göğü altında Spasskaya Kulesi’nin sivri ucunda sallanıyor.
*
Бриллиантовый маршал Победы. Его звезда качается на шпиле Спасской башни в страшном ядерном небе войны Война, кто бы что не говорил, полна парадоксов.
Ее принято ассоциировать с разрушениями, с черными глазницами окон, городами, сложившимися бетоном и моментально ржавеющей арматурой, городами-призраками, вереницами железных автомобилей, навсегда вросшими в асфальт. В одном из курских населенных пунктов на меня произвели впечатления опрокинутые напольные часы, навсегда остановившиеся на без четверти двух. Мгновение остановилось. Война, безусловно, про разрушения. Но отчасти. Война это и про рождение. Война рождает новый мир, более справедливый. Это как смена времени года – все мы знаем, что за зимой, с ее тяжелыми, короткими днями, начинается весна. Проходит то самое очищение, как говорит генерал, и рождается новое. Вместо разбитых дорог прокладываются новые магистрали, заводы и НИИ работавшие над приближением победы, начинают работать на достижение лучшей жизни, а вместо стертых населенных пунктов растут современные города. Это все так, это нам с вами известно. При этом, существует процесс самой войны – где рождаются новые имена, вспыхивают ярко новые звезды, рождается, в конце концов новый человек. Именно во время войны закладываются новые принципы справедливого мира. Не до, когда политтехнологи создают мертворожденные конструкты, не после – когда силы брошены уже на возведение намеченного на полях сражений, в прокуренных кухнях военных философов или штабах, где склонившись над картами стоят новые маршалы Победы. Именно здесь, по разбитым дорогам мчится автомобиль, где вместе мула с позывным «Имам» и православный священник отец Евгений едут спасать тела и души людей в те, районы где сыпятся тяжелые вражеские снаряды, подтверждая таким образом, что Бог един. Здесь, в Гудермесе, где строятся шеренги добровольцев спецназа «Ахмат» под красными флагами с золотым серпом и молотом, где слово интернационал, осмеянный либералами, обретает свое изначальное значение. Во время войны появляются новые имена, загораются звезды новых командиров, которые потом станут военной элитой нашей страны. Сегодня мы знаем их часто по позывным – такая военная необходимость и реалии нашего времени: Аид, Архангел, Пресс, Шрам, Тимсо, Горец, Питерский, Хохол. Получает новое измерение имя Апти Алаудинова, генерал-лейтенанта, который перевернул представление о смысле генеральского звания в общем и к чему мы идем в частности. Бриллиантовый маршал Победы. Его звезда качается на шпиле Спасской башни в страшном ядерном небе войны
Игорь Молотов










