BATI, BATICI KADAR İĞRENÇ DEĞİL
Adnan DEMİR
Batı…
Bu kelimeyi artık haritada bir yer olarak değil, kötülüğün en saf, en yoğun hâli olarak kullanıyorum.
Kibir, sömürü, ikiyüzlülük, ahlâksızlık, her türlü süfli iş… Hepsi tek bir isimde toplanmış.
Ama Batı’nın inkâr edilemez bir özelliği var: Orijinaldir.
Kendi zehrini kendi üretir.
Kendi cehennemini kendi taşlarıyla örer.
Kendi çürümüşlüğünü kendi eliyle damıtır.
Bu yüzden, ne kadar karanlık olursa olsun, en azından kendi ateşiyle yanar. Cehennem bile kendi dumanıyla yükselir.
Asıl iğrenç olan ise o cehennemin dumanını soluyup “ne güzel koku” diyenlerdir.
Taklitçi maymunlar. (Tabiî, oranın taklitçisi kadar buranınkini de unutmuş değiliz, birbiriyle yarışmaktalar.)
Batı’nın en çirkef hareketini kopyalayan, ama asla onun cüretine, onun gücüne, onun orijinalliğine ulaşamayan zavallılar.
Bir örnek:
Batı, kendi ülkesinde çocukları “cinsiyetsiz” diye satarken, bunu kendi kültürünün çürümesi olarak yaşar.
Batıcı ise aynı şeyi alır, kendi diline “özgürlük” diye çevirir, kendi çocuklarının yüzüne tükürür gibi savurur ve bir de alkış ister.
Batı kendi pisliğini kendi evinde yapar.
Batıcı o pisliği alır, annenin sofrasına getirir, “uygarlık” diye yedirir.
Başka bir örnek:
Batı, bir ülkeyi bombalarken en azından kendi çıkarını savunduğunu söyler.
Batıcı ise aynı bombaların düştüğü topraklarda doğmuş, aynı dili konuşmuş insanlara “hak ettiniz” diye bağırır.
Batı düşmandır.
Batıcı ise kendi kanından olanı boğazlayan cellâttır.
Daha iğrenci:
Batı, ahlâksızlığını sanat diye paketler, sinema diye satar, moda diye giydirir.
Batıcı ise o paketleri açmadan yutar, sonra kendi toplumuna kusar ve “bakın ne kadar modernim” diye göğsünü gere gere dolaşır.
Batı’nın çürümüşlüğü en azından kendi toprağında kalır.
Batıcı’nın kusmuğu her yere bulaşır.
Batı korkutucu olabilir.
Ama Batıcı…
Batıcı, insanlık onurunun en aşağılık ihanetidir.
Orijinal şeytanı anlarsın.
Belki nefret edersin, belki savaşırısın.
Ama şeytanın maymununu…
Onu sadece kusarsın.
Ve o kusmuk, bir daha asla temizlenmez.