İŞGÂLİN SONU
Amerikan birliklerinin Irak’tan çekilmesi üzerine
İgor Molotov (Ebu Ahmed)
Birinci bölüm. Şoförden, “yeşil bölge”ye girişin başlangıcında durmasını rica ediyorum. Burası Irak başkentinin tam kalbinde, yaklaşık 10 km²’lik, sıkı bir şekilde korunan bölge. Orada, beton duvarların ardında işgâl güçleri konuşlanıyor. Kontrol noktasının arkasında Grand Festivities Square ve ünlü Zafer Takı (“Kaus an-Nasr”) bulunuyor. Bu anıt, yerden yükselen ve üzerinde çaprazlanmış kılıçlar bulunan iki elden oluşuyor.
Iraklı askerlerle, kontrol noktasının ötesindeki anıta geçebilmek için anlaşmaya çalışıyorum. Subay kaşlarını çatarak başını sallıyor. Amerikalılar benzeri görülmemiş güvenlik önlemleri almış: “Yeşil Bölge”nin girişinde yalnızca geçmek değil, durmak bile kesinlikle yasak. Kamuflaj ceketimden “son kozumu” çıkarıyorum, Rusya vatandaşı pasaportumu:
“Ana min Miskû…” (Ben Moskova’danım…)
Subay gülümsüyor ve kenara çekiliyor.
İkinci bölüm. “Gerçek Vaat” kod adı verilen operasyon başladı; İran’ın İsrail’e yönelik misilleme saldırısı. O akşam Yermuk bölgesi hareketli. Amerikalıların ele geçirilmesi nedeniyle aynı adlı madalyalar aldığı Al Yarmouk International Club’da Iraklı siyasetçilerle tarih, işgâl ve direniş hakkında konuşuyoruz. “Yeşil bölge”de yaşadığım olayı anlatıyorum.
“Yakında hiçbir ‘yeşil bölge’ kalmayacak,” diyor muhatabım.
Tam tepemizden, İran füzelerinin ve insansız hava araçlarının ateşten noktaları uçuyor. Onlarca ateşten nokta.
Kadehlerimizi İran silâhlarının zaferine kaldırıyoruz.
Bu kısa bölümleri neden anlattım?
Amerikalılar Iraklıların canına uzun zamandır tak etmiş durumda; binlerce yıldır bu güzel ve kadim topraklarda yaşayan sıradan Iraklıların girmesine izin verilmeyen işgal “yeşil bölgesi” de artık herkesi bezdirmiş durumda.
Amerikalılar uzun zamandır askeri üslerinden ve beton tahkimatlarından dışarı çıkmıyorlar. 2024 yılında sokakta tek bir Amerikan askeri bile görmedim, buna karşılık yerel Halk Seferberlik Güçleri’nin (milislerin) ve İran’ın müttefiki olan Devrim Muhafızları’nın kahramanlarını gösteren çok sayıda afiş gördüm.
Tam da burada, şehri havaalanına bağlayan bu yol üzerinde, Amerikalıların füzeleriyle General Kasım Süleymani öldürüldü.
İşgâl birliklerinin çekilmesiyle ilgili görüşmeler uzun zamandır yapılıyor. Bu konuyu ilk kez Barack Obama gündeme getirdi ve hatta bazı muharip birlikleri çekmeyi başardı, ancak kısa süre sonra geri getirdi. 2021’de de, 2024’te de bundan söz edildi. Amerikalılar her seferinde yalan söyledi ve cumhuriyetin askerî ve siyasi hayatının bütün alanlarındaki varlıklarını güçlendirdi.
Hatırlatmak gerekir ki işgâl güçleri, 2003 yılındaki işgâlden bu yana Irak’ta bulunuyor ve bunun sonucunda yaklaşık 1 milyon sivil hayatını kaybetti.
Ve görünüşe göre bu kez gerçekten son nokta konuldu: Irak Başbakanı Ali el-Zeidi, ABD Merkez Komutanlığı (CENTCOM) Komutanı Amiral Brad Cooper ile yaptığı görüşmenin ardından 30 Eylül 2026 tarihini işgâlin sona ermesi için kesin ve geri dönülemez tarih olarak resmen açıkladı.
ABD, Irak’ın federal topraklarındaki üslerinin büyük bölümünü daha önce terk etmişti; ülkenin kuzeyindeki yarı özerk Irak Kürdistanı’nda ise ağırlıklı olarak varlığını sürdürüyordu. Şimdi bu tesisler de kapatılıyor. Bildirildiğine göre Amerikalılar, yaklaşık üç hafta önce Erbil’den askerî teçhizat ve birliklerini çekmeye başladılar. Bölgedeki askerî üslerine yönelik aralıksız saldırıların eşliğinde…
Washington’da şimdi birliklerin çekilmesini nasıl göstermeye çalışırlarsa çalışsınlar -iyi niyet jesti, siyasi gereklilik ya da başka herhangi bir kulağa hoş gelen saçmalık olarak- işgâle noktayı koyanların İranlılar ve Halk Seferberlik Güçleri olduğu açık. Bunlar aylar boyunca Irak ve Irak Kürdistanı’ndaki askerî üsleri sistematik biçimde vurup etkisiz hâle getirdiler. Koalisyonun ileri karakollarına bir füze veya insansız hava aracının saldırmadığı tek bir gün bile olmadı.
Tam birkaç gün önce, adeta misilleme olarak, Amerikalılar Halk Seferberlik Güçlerinin karargâhlarına füzeler yağdırdı; yaklaşık on savaşçı hayatını kaybetti.
Ancak kadim Irak halkı sabırlıdır: Son 20 yılda kanlı bir işgâli, ülkenin yıkılmasını (her ailede en az bir erkek hayatını kaybetti), uluslararası terörizmle savaşı, hakaretleri ve aşağılanmaları yaşadı.
Ve şimdi, bölgedeki istikrarsızlığa ve muhtemel büyük bir savaşa rağmen, Iraklılar geleceğe iyimserlikle bakıyor.
İnsan onurunun ve bundan sonra nasıl yaşayacaklarını kendilerinin seçme hakkının bulunduğu bir geleceğe.
*
Конец оккупации
о выводе американских войск из Ирака
Игорь Молотов
Эпизод первый. Прошу водителя остановиться в начале въезда в «зелёную зону» — строго охраняемый район площадью около 10 кв. км в самом сердце иракской столицы. Там, за бетонными стенами, размещаются силы оккупации. За контрольно-пропускным пунктом — Grand Festivities Square и знаменитая арка Победы («каус ан-наср»), которая представляет собой две поднимающиеся из земли руки со скрещёнными мечами.
Пытаюсь договориться с иракскими военными пройти за КПП к монументу. Офицер хмуро качает головой. Американцы принимают беспрецедентные меры безопасности: не только пройти, но и останавливаться около въезда в «зелёную зону» категорически запрещено. Достаю из камуфляжной куртки «последний аргумент» — паспорт гражданина России: «Ана мин Муску»… Офицер улыбается и отходит в сторону.
Эпизод второй. Началась операция под кодовым названием «Правдивое обещание» — удар возмездия Ирана по Израилю. В этот вечер в районе Ярмук, за взятие которого американцы получали одноимённые медали, шумно. В Al Yarmouk International club мы беседуем с иракскими политиками об истории, оккупации, о сопротивлении. Рассказываю о случае в «зелёной зоне». «Скоро никакой «зелёной зоны» не будет», — говорит мой собеседник.
Сверху, прямо над нами, летят огненные точки иранских ракет и беспилотников. Десятки огненных точек.
Мы поднимаем бокалы за победу иранского оружия.
Для чего я привёл эти короткие эпизоды: американцы давно всех достали, достала их оккупационная «зелёная зона», куда не пускают простых иракцев, тысячелетиями живущих на этой прекрасной древней земле. Американцы уже давно не высовываются из своих военных баз, бетонных укреплений: в 2024 году я не видел ни одного солдата на улице, зато видел множество плакатов с героями местной народной мобилизации (ополчения) и иранского союзного КСИР.
Именно здесь, на трассе, связывающей город и аэропорт, был убит американскими ракетами генерал Касем Сулеймани.
Разговоры о выводе оккупационных войск ведутся давно. Впервые об этом заговорил Барак Обама и даже успел вывести отдельные боевые части, но скоро вернул. Говорили об этом и в 2021-м, и в 2024-м. Каждый раз американцы врали, укрепляя своё присутствие во всех сферах военно-политической жизни республики. Напомню, силы оккупации находятся в Ираке со времени вторжения в 2003 году, в результате чего погибло около 1 млн мирных жителей.
И вроде на этот раз действительно поставлена точка: премьер-министр Ирака Али аль-Заиди после встречи с главой Центрального командования США (CENTCOM) адмиралом Брэдом Купером официально назвал 30 сентября 2026 года фиксированной и бесповоротной датой окончания оккупации.
Основную часть баз на федеральной территории Ирака США покинули ранее, оставаясь преимущественно в полуавтономном Иракском Курдистане на севере страны. Теперь закрываются и эти объекты. Сообщают, что из Эрбиля военную технику и войска американцы начали выводить около трёх недель назад. Под аккомпанемент непрекращающихся ударов по их военным базам в регионе.
Как бы сейчас в Вашингтоне ни пытались представить вывод войск — жестами доброй воли, политической целесообразностью или ещё какой-то благовидной чепухой, — очевидно, что точку в оккупации поставили иранцы и Силы народной мобилизации, которые на протяжении долгих месяцев методично выбивали военные базы в Ираке и Иракском Курдистане. Не было ни дня, чтобы ракета или беспилотник не атаковали аванпосты коалиции.
Буквально на днях, будто бы в отместку, американцы обрушили ракеты по штабам народной мобилизации — погиб десяток бойцов.
Но древний иракский народ терпелив: за последние 20 лет он пережил кровавое вторжение, разрушение страны (в каждой семье погиб хотя бы один мужчина), войну с международным терроризмом, издевательства и унижения. И вот теперь, несмотря на нестабильность в регионе и, возможно, большую войну, иракцы смотрят в будущее с оптимизмом.
В будущее, где есть человеческое достоинство и право самим выбирать, как жить дальше.
Точка зрения автора может не совпадать с позицией редакции.