HÂLÂ BURALARDAYIM
Yavuz USTA
Hâlâ buralardayım…
İsmim dedemden mirastı, annemin hınç dürtüsüne meze…
Yaşım kemâle erince anladım, kaderimdeki derin yaralarımın sebebini.
Rabbime hürmet nişanemdin!
O sebep kondurdum son busemi, soğuk alınlı cesedine \ Rabbi öpercesine…
Gasilhânenin dört yanında ruhunu aradı gözlerim, fakat nafile…
Sen gidince yollarını takip ettim, “acil”deki yatağına yatırıldım, sana takılan oksijen maskesiyle nefesimi açtılar gece boyu, hani neredeyse geliyordum, etin kemiğinden ayrılmadan yanıbaşına…
Bilirsin, dedemin cesedini yıkadığım günden beridir umarsız yaşarım hayatı, ölümüme kıl payı yaklaştırıp gönderirler geri…
Ölümle yaşam arası bu git gellerime kayıtsız duruşum, ölüm meleği ile restleşmemiz gibi bir hâl aldı, muhabbet hâsıl oldu..
Belki bu sebepten bilirim ölümümün sebep ve şeklini…
Yaşama adına zombileşenlerin arasında tutkuyla yürüyebiliyor ve “hâlâ buralardayım” diyorum.